ပိဋကတ္သံုးပံုကို ၉ ေခါက္ျပန္ျပီးသင္ယူသည္။ပါဠိ၊အဌကထာ၊ဋီကာက်မ္းတို႔မွအထူးထူးေသာအဓိပၸာယတၱတုိ႔ကို က်နေတာ္မူလွျပီး ေမးအံ့၊ ေျဖအံ့ေသာ အရာတြင္ မည္သူႏွင့္ တူေသာသူ မရွိ၊ အရိယာသံဃာတုိ႔အားလည္း တစ္ေန႔ ၇ ၀ါ မွ် စာသင္ေတာ္မူသည္။
ျပည္ေရးရြာမူ နားမွ်ခံေတာ္မမူ၊ စစ္ေၾကာကြပ္ညွပ္ခင္း၊ တရားစိစစ္ခင္း ရွိသမွ်ကိုသားေတာ္ အိမ္ေရွ့ဥဇနာ သာလွ်င္ စိစစ္၍ ဆံုးျဖတ္ရေလသည္။ အေနာ္ရထာမင္းေစာသည္ ျပက္ကေရြေတာင္ေျခ၌ '' ငါဤျပည္၌ မင္းတစ္ၾကိမ္ျဖစ္မွ ေပပင္ေပါက္ေစေသာ္ '' ဟု အဓိဌာန္ျပီးစိုက္ေတာ္မူေသာ ေပပင္သည္ က်စြာမင္းလက္ထက္ တြင္ ေပါက္ေလသည္။ က်စြာမင္းသည္ တူရႊင္းေတာင္ေျခကက်ေသာ ေရကို ကန္ဆည္ၾကီးတည္ျပီး ၾကာမ်ိဳး ၅ ပါး ႏွင့္ျပည္စံုေစလ်က္ ၀မ္းဘဲ၊ ဟသၤာ၊ ၾကိဳးၾကာ၊ေရၾကက္၊ တုိ႔ႏွင့္လည္း ျပည္စံုေစေလသည္။
ကန္ေဘးတြင္ လည္း လယ္ေတာမ်ား စိုက္ပ်ိဳးေစျပီး တစ္ႏွစ္ ၃ သီး စားရေလသည္။ ထုိကန္နား၌လည္း မင္းတဲေဆာက္ျပီး စာသင္ေတာ္မူေလသည္။ ထုိသုိ႔ ပရိယတၳ သာသနာေတာ္ကို လြန္စြာအားထုတ္ေတာ္မူေသာ ေၾကာင့္ ေကာင္းမူေတာ္ျဖစ္ေသာ ျပာသာဒ္ၾကီးဘုရားကို အျပီးထိ မတည္ႏုိင္ခဲ့ေပ။ က်စြာမင္းၾကီးသည္ သန္လ်င္ ကစားရင္း သန္လ်က္ စူး၍ သက္ေတာ္ ၃၅ တြင္ နတ္ရြာလားေလသည္။
---------------------------------------------------------------------------------------
Type your summary here.
(မင္းယဥ္နရသိခၤမင္းျဖစ္ျခင္းႏွင့္ မသင့္ေသာအၾကံကိုၾကံျခင္းအေၾကာင္း)
သကၠရာဇ္ ၅၂၃ ခုေသာ္ နရသူမင္း၏ သားေတာ္ မင္းယဥ္နရသိခၤ မင္းျဖစ္ေတာ္မူေလသည္။ နန္းတက္လွ်င္ ညီေတာ္ကို နရပတိစည္သူ ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ အိမ္ေရွ့ေပးေတာ္မူေလသည္။ မင္းယဥ္နရသိခၤလက္ထက္ တြင္ မိုးေရေကာင္းသည္။ျပည္တြင္းေရးလည္းသာယာေလသည္။ျပည္သူအေပါင္းတုိ႔လည္းခ်မ္းသာစြာအသက္ေမြးရ
ကုန္ေလသည္။
မင္းယဥ္နရသိခၤတြင္ မိဖုရား သံုးပါးရွိေလသည္။ ထုိမိဖုရား သံုးပါးသည္ မင္းၾကီး ၾကြေတာ္မူေလရာရာ၊ မင္းၾကီး ဆင္စီးေတာ္မူလွ်င္ မင္းၾကီးေနာက္ေတာ္က ဆင္ ၃ စီးႏွင့္ အျပိဳင္လုိက္ရ၏။ ေ၀ါ၊ ထမ္းစင္၊ သန္လ်င္းစီးျပီး ၾကြေသာ္ မင္းၾကီးေနာက္ေတာ္က တစ္ဦးမ မလြန္၊ မယုတ္ေစပဲ အျပိဳင္အညီ လုိက္ရေလသည္။
စည္းစိမ္၊ အေျခြအရံတုိ႔သည္လည္း တူညီေစသည္။ ထုိေၾကာင့္ မိဖုရားမ်ားသည္တစ္ပါးကိုတစ္ပါးေစာင္းေျမာင္း၊ ျငဴစူျခင္း မရွိ၊ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ခ်စ္ခင္ၾကေလသည္။ တစ္ေန႔ေသာ္ ၀ါးမွ ေမြးေသာ သံေသဒဇျဖစ္ေသာ သတုိ႔သမီးငယ္ကို မင္းၾကီးအား ဆက္သေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း သတို႔သမီးကို ျမင္ေသာ္ ဘုန္းမဆံုသျဖင့္''
နားက်ယ္ႏွင့္ ၀မ္းပ်က္လိလိ '' ဟုမိန္႔ေလသည္။
ထုိသတို႔သမီးကား နားအနည္းငယ္က်ယ္ေသာသူျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ရူပါကားအလြန္လွပေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း ညီေတာ္ နရပတိစည္သူကို ေပးေလသည္။မင္းၾကီးမယ္ေတာ္ မိဖုရားလည္း သတုိ႔သမီးကို ျမင္ေသာ္ နားကို တန္ရုံျဖတ္ျပီးလွ်င္သားေတာ္ငယ္ကို ေပးေလသည္။ နားတန္ေလေသာ္ အလြန္လွေသာ အဆင္းကို ေဆာင္ျပီး ေယာက်္ားတကာတုိ႔ ျမင္လွ်င္ တိမ္းညႊတ္ကုန္ေလသည္။ မိဖုရားလည္း မင္းသမီးတုိ႔ တတ္အပ္ေသာ ပညာတုိ႔ကို သင္ျပေလသည္။
ထုိသုိ႔ ခယ္မေတာ္ စာသင္ေနစဥ္ မင္းၾကီးသည္ မယ္ေတာ္နန္းေတာ္လာခုိက္ ျမင္ေတြ႔ေလေသာ္တိမ္းမက္ေသာ စိတ္ျဖစ္ေလသည္။ ထုိေၾကာင့္ ဤသို႔ၾကံေလသည္ '' ညီေတာ္ကို ငေဇာင္ခ်မ္းသုိ႔ စစ္ထြက္ ေစမည္ ၊ ထုိသုိ႔ ခ်ီေသာ ေနာက္မွ ခယ္မေတာ္ကို နန္းတင္မည္ ဟု မအပ္ေသာ ၾကံျခင္းကို ၾကံေလသည္။ မင္းၾကီး လည္းစီစဥ္ သည့္အတုိင္း ညီေတာ္ကို ငေဇာင္ခ်မ္းသုိ႔ ေစလႊတ္ေလသည္။
ညီေတာ္နရပတိစည္သူသည္ဥာဏ္ပဋိဘာန္ျပည့္စံုသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျမင္းခံငျပည့္ကိုအိမ္ေတာ္တြင္အခင္းရွိ
လွ်င္ လ်င္ျမန္စြာ သတင္းတင္ေလဟူ၍ မွာျပီး စစ္ခ်ီထြက္ေလသည္။ထုိေနာက္ငေဇာင္ခ်မ္းအရပ္သို႔ေရာက္လွ်င္ ျပည္သူ မ်ား ေကာင္းမြန္စြာ စားေသာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ေသာအခါ ''ငါ့ေနာင္ေတာ္ ငါ့ကို ယိုးမယ္၍ ျပဳေခ်သည္'' ဟု အမွတ္ထားျပီး အမွဴဳး၊အမတ္၊စစ္သူၾကီး တုိ႔ကို သစၥာေပးေလသည္။ မင္းယဥ္နရသိခၤလည္း ''
ညီေတာ္ သစ္ဆိမ့္အရပ္သို႔ ေရာက္ေလျပီ ဟုၾကားလွ်င္ ခယ္မေတာ္ ေ၀ဠဳ၀တီကို နန္းတင္ေလသည္။
-----------------------------------------------------------------------------
(နရပတိစည္သူ ေနာင္ေတာ္ကိုလုပ္ၾကံျခင္း)
မင္းယဥ္နရသိခၤလည္း ခယ္မေတာ္ ေ၀ဠဳ၀တီကို သိမ္းျပီိးေသာ္ အမွာေတာ္ထားခဲ့ေသာျမင္းခံငျပည့္သည္ နံနက္ေခါင္းေလာင္းထုိးသည္ႏွင့္ ေအာင္သာကို ကူးျပီး ျမင္းစီးလ်က္ သက္သက္ညွင္းညွင္း ႏွင္ေလသည္။ ခ်င္းတြင္း ပရိမၼသို႔ ေရာက္ေသာ္ ပရိမၼကိုကူးျပီး ဟင္းလင္းကို အေျဖာင့္သန္းျပီး ငပတ္ေခ်ာင္းသုိ႔ ေရာက္လွ်င္ ေန၀င္ေလသည္။
မိုးခ်ဳပ္ျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမင္းေတာ္ ပန္းသည္ကို ေရခ်ျပီးေသာ္ ျမင္းကို ျမက္စားေစ၍ မိမိမူ အိပ္ေလသည္။ ျမင္းလည္း အပန္းေျဖျပီး ျမင္းတုိ႔အနံ့ကိုရ၍ ျပင္းစြာ ဟီေလသည္။ နရပတိစည္သူသည္ ျမင္းသံ ကိုၾကားေသာ္ '' င့ါျမင္း ဟီသံ တကား '' ဟု စက္ေတာ္မေခၚပဲရွိေလသည္။ ျမင္းခံငျပည့္လည္း နံနက္လင္း ေသာ္ ျမင္းျဖင့္ ခရီးအနည္းငယ္ႏွင္ေသာ္ နရပတိစည္သူ တုိ႔စခန္းကို ေတြ႔သျဖင့္ အလ်င္၀င္ျပီး အေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္ေလသည္။
နရပတိစည္သူသည္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေသာ မိဖုရားကို ေနာင္ေတာ္ နန္းတက္ေလသည္ ဟု ၾကားေသာ္ ၾကီးစြာေသာ အာဃာတစိတ္သို႔ ေရာက္သည္ျဖစ္၍ ျမင္းခံငျပည့္ကို'' နင္ ယမန္ည အဘယ္တြင္ အိပ္သနည္း '' ဟု ေမးေလသည္။ ငျပည့္လည္း '' ငပတ္ေခ်ာင္းတြင္ ျမင္းပန္းလွေသာ ေၾကာင့္ ကၽြန္ပ္ အိပ္ေပသည္ '' ဟု ေလွ်ာက္ေသာ္ နရပတိစည္သူ သည္မစိတ္မႊန္ေနရာ'' နင္သည္ ငါေနေတာ္မူေသာ အရပ္ႏွင့္ မေ၀း၊ မနီးတြင္ပင္ အိပ္သည္၊အိပ္ရာသည္ေလာ၊ တစ္နာရီဆိုေသာ အခ်ိန္ကား အလြန္တန္ဖိုးရွိ ''ဟု ဆိုျပီး မင္းတုိ႔မာန္ျဖင့္ ကြပ္မ်က္ေလသည္။
နရပတိစည္သူလည္း အမ်က္ရွိသျဖင့္ ေအာင္စြာငယ္ ဟူေသာ အမတ္ကို ေခၚျပီး ''နင္ ငါ့အမူေတာ္ကို အသက္စြန္႔၍ ထမ္း၊ ငါ့ေနာင္ေတာ္ ေမ့ေလ်ာ့သည္ကို ၾကည့္ရူျပီး လုပ္ၾကံေလ၊ အျပီးသုိ႔ေရာက္လွ်င္ ငါ့မရီးေတာ္ ၃ ပါးတြင္ နင္ စိတ္ရွိသသူႏွင့္ ငါ သူေကာင္းျပဳမည္ '' ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ ေအာင္စြာငယ္လည္း သူရဲရွစ္က်ိပ္ေရြးျပီးပုဂံသုိ႔ ခရီးအျပင္းႏွင္ေလသည္။ နရပတိစည္သူ လည္း ေနာက္မွ စစ္တပ္ျဖင့္ ခ်ီလာ
ေလသည္။ ထုိသုိ႔ ခ်ီရာ လမ္းတြင္ ကြပ္မ်က္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္ ငျပည့္၏အေလာင္း
ေမ်ာေလသည္။
နရပတိစည္သူက'' မည့္သည့္ အေကာင္နည္း'' ဟုေမးရာ အမတ္တုိ႔က''ငျပည့္အေကာင္ပါ''ဟုေလွ်ာက္သျဖင့္ ထုိေနရာတြင္ ဆယ္ျပီး သၿဂၤဳလ္၍ ''သည္အရပ္၀ယ္ သင္စားေစ၊'' ဟု မိန္႔ျပီး နတ္ကြန္းေဆာက္ေပးေလသည္။ နရပတိစည္သူ ေစေသာ ေအာင္စြာငယ္သည္ နန္းေတာ္သုိ႔ တိတ္တဆိတ္ ၀င္ေလသည္။ ထုိအခ်ိန္ မင္းၾကီး ေရအိမ္ေတာ္ ၀င္ခိုက္ႏွင့္ၾကံဳေလသည္။ေအာင္စြာငယ္လည္း ေရအိမ္ထိလုိက္ျပီး လုပ္ၾကံသျဖင့္ ေရအိမ္တြင္ နတ္ရြာစံေလသည္။မင္းယဥ္နရသိခၤသည္ သက္ေတာ္ ၃၅ ႏွစ္တြင္ ညီေတာ္လုပ္ၾကံသျဖင့္ နတ္ရြာ၀င္ေလသည္။
-------------------------------------------------------------------------------
(နရပတိစည္သူအမ်က္ၾကီးျခင္းမွ စိတ္ႏူးညံ့လားျခင္းအေၾကာင္း)
နရပတိစည္သူသည္ ေနာင္ေတာ္ကို လုပ္ၾကံျပီးေသာ္ နန္းတက္ေလသည္။နရပတိစည္သူသည္ မင္းျဖစ္လွ်င္ မရီးေတာ္ တုိ႔ကို ေအာင္စြာငယ္ ႏွင့္ လက္ဆက္ေပးမည္ဟု ကတိဆိုထားေလသည္။ ထုိအေၾကာင္းကို မရီးေတာ္တုိ႔ၾကားလွ်င္ '' အရွင္မင္းၾကီး၊ ငါတုိ႔မိန္းမဟူသည္ကား လင္မ်ားသည္ကို အလိုရွိဖူးသေလာ၊ ငါတုိ႔မွာ အျပစ္မရွိ၊ သနားေတာ္မမူပါေသာ္လည္း အိမ္ေတာ္၀ယ္၊ က်ီးေစာင့္၊ ၾကက္ႏွင္ မွ်ျဖစ္ပါေစေလာ ''
ဟု ေလွ်ာက္ၾကေလသည္။
မင္းၾကီးလည္း သနားသျဖင့္ ေအာင္စြာငယ္ကို ေခၚျပီး '' ေအာင္စြာငယ္၊ နင့္ကိုငါဆိုမိေပသည္မွန္၏၊ငါ့မရီးေတာ္ တစ္ပါးပါးကို ေပးပေခ်ာေသာ္ ငါ့ေဘးေတာ္၊ ဘုိးေတာ္တုိ႔ကိုျပစ္မွားသကဲ့သုိ႔ ရွိအံ့သည္။ နင္ကို အမ်ိဳးျမတ္ေသာ သူေကာင္းသမီး ႏွင့္ သူေကာင္းျပဳမည္”ဟူ၍ မိန္႔ေလေသာ္ ေအာင္စြာငယ္ က '' ထြီ '' ဟူ၍ မင္းၾကီးကို ဆိုပေခ်၏။
နရပတိစည္သူလည္း '' ငါသို႔ေသာ မင္းကို ၀ံ့သည္''ဟူ၍ အမ်က္ထြက္လ်က္ကြပ္မ်က္ေလသည္။
ထုိ႔ေနာက္ ေနာင္ေတာ္ မင္းယဥ္နရသိခၤ၏ အထိန္းသား ျဖစ္ေသာ အနႏၲ သူရိယ ကိုလည္း
သတ္ရန္ အမိန္႔ေပးေလသည္။ အနႏၲ သူရိယလည္း ရဲရင့္တည္ၾကည္ေသာ ႏွလံုး ရွိသည္ျဖစ္၍
သတ္အံ့တြင္ စာလကၤာ ၄ ပိုဒ္ဆုိ၍ မင္းၾကီးကို ဆက္ေစသည္။ သူသတ္တုိ႔လည္း သတ္ျပီးမွ
မင္းၾကီးကို စာဆက္ေလသည္။ ထုိစာလကၤာ ၄ ပိုဒ္ကား-----
(၁) သူတစ္ေယာက္သည္၊ ေကာင္းဖုိ႔ေရာက္မူ၊ သူတစ္ေယာက္ကား၊
ေပ်ာက္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း။
(၂) ေရႊအိမ္နန္းႏွင့္၊ ၾကငွန္းလည္းခံ၊ မတ္ ဗိုလ္ရံ၍၊ေပ်ာ္စံရိပ္ျငိမ္၊ စည္းစိမ္မကြာ၊
မင္းခ်မ္းသာကား၊သမုဒၵရာေရမ်က္ႏွာထက္၊ ခဏတက္သည္၊ ေရပြက္တမာ၊
တစ္သက္လ်ာတည္း။
(၃) ၾကင္နာသနား၊ ငါ့အား မသတ္၊ ယခု လႊတ္လည္း၊ ၀ိပါက္ၾကမၼာ၊ လူတကာတုိ႔၊
ခႏၶာခုိင္က်ည္၊ အတည္မျမဲ၊ ေဖာက္လွဲတတ္သည္၊ မခၽြတ္စသာ၊ သတၱ၀ါတည္း။
(၄) ရွိခုိးေကာ္ေရာ္၊ ပူေဇာ္အကၽြန္၊ ပန္ခဲ့တံု၏၊ ခုိက္ၾကံဳ၀ိပါက္၊ သံသာစက္၌၊
ၾကိဳက္လတ္တြန္မူ၊ တံုမမူလိုစိတ္ျမဲသို၍၊ ၾကည္ညိဳလႊတ္ျပန္၊ သခင္မြန္ကို၊
ခ်န္ဘိစိစစ္၊ အျပစ္ဖယ္ေရး၊ ခြင့္လွ်င္ေပး၏၊ ေသြးသည္ အနိစၥာ၊ ငါ့ခႏၶာတည္း။
ဟု မင္းၾကီးဖတ္ျပီးေသာ္ လႊတ္ေစ ဟုမိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ သူသတ္တုိ႔လည္း လြန္ေလျပီ
ဟုေလွ်ာက္ေသာ္'' နင္တုိ႔ မသတ္ခင္က သည္စာကို ဆက္ေကာင္းလ်က္ သတ္ျပီးမွ ဆက္သည္''
ဟုဆုိျပီး သူသတ္တုိ႔ကို မ်က္ျပန္ေလသည္။
မင္းၾကီးလည္း စာကို ဖတ္ေတာ္မူျပီးကတည္းကပင္ တေအာက္ေမ့ေမ့ ေနာင္တၾကီးစြာ
ျဖစ္ေတာ္မူေလသည္။ ထုိမွစ၍ အမ်က္ေတာ္ကို ခ်ဳပ္ရုပ္ ဆီးတားေတာ္မူ ေလသည္။
ထုိေနာင္ ေနာင္အမ်က္ေတာ္ရွိျပီး သတ္ေစ ဟု အမိန္႔ေပးခံရသူတုိင္းကို တစ္လ ထား၍
စစ္ေမးျပီးမွ သတ္ရန္ မင္းေဆြမ်ိဳးျဖစ္ေသာ မဟာသမာန္းကို မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။
မင္းၾကီးလည္း မရီးေတာ္ တုိ႔ကို နန္းတင္ေလသည္။
နရပတိစည္သူသည္ မင္းက်င့္တရား ႏွင့္လည္း ျပည္စံုေတာ္မူသည္။ ေနာင္ေတာ္ကို သတ္မိသည့္အတြက္ အေနာ္ရထာကဲ့သုိ႔ ႏုိင္ငံတစ္၀ွမ္းလွည့္ျပီး ကန္၊ေခ်ာင္း၊ ဆည္၊ေျမာင္း၊ တုိ႔ကို ျပဳစုေလသည္။
------------------------------------------------------------------------------
(နရပတိစည္သူ ကုသုိလ္ေတာ္ျပဳျခင္း)
(ကန္ေတာ့ပလႅင္ယခုပုံ)
နရပတိစည္သူသည္ ေနာင္ေတာ္ကို လုပ္ၾကံေတာ္မူေသာအခါ အလြယ္တကူ လုပ္ၾကံေတာ္မူႏုိင္သည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ အေစာင့္ ကိုယ္ရံေတာ္မ်ားစြာ ထားေတာ္မူေလသည္။ အတြင္းကိုယ္ရံေတာ္၊ အျပင္ကိုယ္ရံေတာ္ ဟူ၍ အသီးအသီး သင္းဖြဲ႔ျပီး နန္းေတာ္ပတ္လည္ အေစာင့္ အထပ္ထပ္ ခ်ထားေလသည္။ တန္ခိုးၾကီးေသာ ေရႊခြန္၊ေငြခြန္၊ပတၱျမားခြန္၊ တုိ႔ကို ကိုယ္တုိင္ စစ္ေၾကာေလသည္။ နန္းေတာ္ပတ္လည္တြင္ လည္း စပါးက်ီမ်ားေဆာက္ေတာ္မူေလသည္။
နရပတိစည္သူူသည္ ျပည္သူအက်ိဳးစီပြားကို ေဆာင္ေသာ မင္းျဖစ္ေလသည္။ ထုိမွတစ္ပါး လုိဏ္ ၂ ဆင့္ရွိေသာ ေကာင္းမူတစ္ဆူတည္ျပီးေဂါဓပလႅင္ဟုသမုတ္ေတာ္မူေလသည္။(ကန္ေတာ့ပလႅင္ဟုေခၚၾကေသးသည္။နရပတိစည္သူလက္ထက္က တည္ေသာ္လည္း အျပီးမသတ္ႏုိင္ဘဲ သားေတာ္နားေတာင္းမင္းလက္ထက္ ၁၂၂၇ တြင္သာ အျပီးသတ္ႏုိင္ခဲ့ေလသည္) သမထီးအရပ္၌ ဘုရား ၅ မ်က္ႏွာတစ္ဆူ တည္ေတာ္မူေလသည္။ ေနျပည္ေတာ္ ၀န္းက်င္တြင္ ေနထုိင္သီတင္းသံုးၾကေသာ ရဟန္းသံဃာတုိ႔ကိုလည္း ပစၥည္း ၄ ပါးေထာက္ပံ့ျပီး သာသနာေတာ္ ကို ထြန္းကားေစေလသည္။
(ကန္ေတာ့ပလႅင္မျပဳျပင္စဥ္ကပုံ)
-------------------------------------------------------------------------------------------
(နရပတိစည္သူမင္းလက္ထက္သံဃာတုိ႔ဂုိဏ္းကြဲျခင္း)
နရပတိစည္သူမင္းၾကီး၏ ဆရာေတာ္ျဖစ္ေသာ ဥတၱရာဇီ၀မဟာေထရ္ သည္ ဆပဒ သာမေဏႏွင့္တကြ တပည့္သံဃာ အမ်ားႏွင့္ သိန္းခုိကၽြန္းသုိ႔ တရားႏွီးေႏွာ ရန္အလုိ႔ဌာ ၾကြေလသည္။ သိန္းခုိကၽြန္းသို႔ ေရာက္ေသာ္ သိန္းခုိကၽြန္း၌ ရွိေသာ မဟာေထရ္တုိ႔ႏွင့္ တရားစကား ႏွီးေႏွာ၍ ၾကေလသည္္။ ထုိေနာက္ အႏြယ္တုိ႔ကို စစ္ေမးၾကေလေသာ္ '' သိန္းခုိကၽြန္း၌ ရွိေသာ မဟာေထရ္တုိ႔ကား ရွင္မဟိႏၵ ရဟႏၲာျမတ္တုိ႔ ပေ၀ဏီ အစဥ္အႏြယ္ ျဖစ္သည္။ ဥတၱရာဇီ၀မဟာေထရ္တုိ႔ကား ရွင္ေသာဏေထရ္၊ ဥတၱရေထရ္ တုိ႔ ပေ၀ဏီ
အစဥ္အႏြယ္ျဖစ္သည္'' ဟူ၍ တစ္ခ်က္တည္း ကံေဆာင္အံ့ေသာငွာ ဆပဒသာမေဏ ကို
ပဥၥင္းခံေတာ္မူၾက ေလသည္။
ရွင္ဆပဒ ပဥၥင္းျဖစ္ျပီးလွ်င္ ဆရာျဖစ္ေသာ ဥတၱရာဇီ၀ႏွင့္ ျပန္မလုိက္ေတာ့ဘဲ သိန္းခုိကၽြန္း၌စာသင္၍ ေနရစ္ေလသည္။ ရွင္ဆပဒလည္း အဌကထာႏွင့္တကြ ပိဋကတ္သံုးပံုကို ဆယ္၀ါတုိင္တုိင္ သင္၍ တတ္ေျမာက္ျပီးမွ ပုဂံျပည္သုိ႔ ျပန္အံ့ေသာငွာ အားထုတ္ေလသည္။ ယင္းေသာအခါ ဆပဒ သာမေဏ ဤသို႔ ၾကံေလသည္။ '' ငါတစ္ဦးတည္းသာ ျပန္ေခ်ေသာ္ ပုဂံျပည္၀ယ္ ငါ့ဆရာ ဥတၱရာဇီ၀မဟာေထရ္ မရွိခဲ့ေသာ္ ပုဂံ၌ရွိေသာ ျမန္မာရဟန္းမ်ားႏွင့္တကြ သံဃာကံကို ျပဳရလတၱံ၊ သိန္းခိုကၽြန္းမွ ဥပသမၸဒကံ ျပည္စံုေအာင္ သံဃာ ၅ ပါး သြားရသည္ျဖစ္မွ ေလ်ာက္ပတ္မည္ '' အၾကံရွိသည္ ျဖစ္၍ ပါဠိ၊အဠကထာ၊ဋီကာ က်န္ေသာ
ေတမလိတၱရြာေန ရွင္သီ၀လိ တစ္ပါး၊ရွင္တာမလိႏၵတစ္ပါး၊ရွင္အာနႏၵာတစ္ပါး၊သိန္းခုိကၽြန္းသား ရွင္ရာဟုလာတစ္ပါး၊ သည္ ၄ ပါးႏွင့္ သေဘၤာစီး၍ ပုဂံသုိ႔ ကူးလာေလသည္။
သကၠရာဇ္ ၅၃၈ (ေအဒီ ၁၁၇၆) တြင္ နရပတိစည္သူမင္းသည္ လက္ညိူးေတာ္တြင္ ခူနာကိုက္၍ ၃ လတုိင္တုိင္ စက္ေတာ္မေခၚရ ရွိေခ်ေလသည္။ ေ၀ဠဳ၀တီမိဖုရားလည္း အနိစၥေရာက္ေတာ္မူေလသည္။ ငလ်င္ၾကီး လူပ္၍လည္း ဘုရား၊ဂူေက်ာင္း ျပိဳပ်က္သည္ မ်ားေလသည္။ သကၠရာဇ္ ၅၄၃ (ေအဒီ ၁၁၈၁) တြင္ ဆပဒမေထရ္တို႔ သေဘၤာစီး၍ ပုသိမ္ျမိဳ႔သို႔ ေရာက္လာေလသည္။ ၀ါလနီးေသာေၾကာင့္ ပုသိမ္ျမိဳ႔ ေတာင္အရပ္၌
၀ါဆုိေတာ္မူေလသည္။ ၀ါကၽြတ္ျပီးလွ်င္ ပုဂံျမိဳ႔သို႔ လာေတာ္မူေလသည္။
ပုဂံေရာက္ေသာ္ ဆရာသခင္ျဖစ္ေသာ ဥတၱရာဇီ၀ေထရ္ ျပန္လြန္သြားေလျပီ သိသျဖင့္ ဆရာ၏ သခ်ၤဴိင္းသုိ႔ သြား၍ ပူေဇာ္ေလသည္။ နရပတိစည္သူမင္းၾကီးလည္း ထုိေထရ္္ျမတ္ ၅ ပါးတုိ႔အား အတုိင္းအထက္ အလြန္ၾကည္ညိဳ ေတာ္မူ၍ ဧရာ၀တီျမစ္၌ ေလွေဖာင္ဖြဲ႔ေစ ျပီးလွ်င္ မ်ားစြာေသာ သာမေဏတုိ႔ကို ပင့္ျပီး ပဥၥင္းခံရေလသည္။ မင္းၾကီးသည္္ တစ္ေန႔ေသာ္ ငါးပါးေသာေထရ္တုိ႔ကို ပင့္ေတာ္မူျပီး အလွ်ဳၾကီးေပးျပီး သဘင္လည္း ခံေစေလသည္။
ထုိ သဘင္ခံရာတြင္ အျပင္အလ်ာႏွင့္ျပည္စံုေသာ ကေခ်သည္မတစ္ေယာက္ကို ရွင္ရာဟုလာေထရ္ ျမင္ေလေသာ္ တပ္ေသာစိတ္ရွိသည္ႏွင့္ ရဟန္းတရားကို အားမထုတ္ ႏုိင္ရွိသျဖင့္ မဟာေထရ္ ၄ ပါးတုိ႔လည္း ဆံုးမၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကိုခ်ဳပ္ျခင္းငွာ မတတ္ႏုိင္ျဖစ္မွ မဟာေထရ္ တုိ႔က '' သင္တစ္ဦးေၾကာင့္ ငါတုိ႔ေလးဦးသည္ မရွက္ေလေကာင္း၊ ပရိသုဒၶျပဳလုိေသာ္လည္း ဤပုဂံတြင္ မျပဳေလႏွင့္၊ မလႅာယုကၽြန္းတြင္ သြား၍ ျပဳပါ '' ဟု ႏွင္လုိက္ေလသည္။
ရာဟုလာေထရ္လည္း မလႅာယု သို႔ေရာက္လွ်င္ မလႅယုကၽြန္း အစိုးရေသာ မင္းလည္း ၀ိနည္းေတာ္ အဆုံးအျဖတ္ကို သိလုိ၍ ေတာင္းပန္ေလသည္။ ရွင္ရာဟုလာလည္း ဋီကာက်မ္းႏွင့္တကြ ခုဒၵသိကၡာက်မ္းကို ျပျပီး အလံုးစံုေသာ ၀ိနည္းအဆံုးအျဖတ္ကို သိေစေလသည္။ မင္းလည္း အလြန္ ၀မ္းေျမာက္သျဖင့္ ပတၱျမားတစ္သပိတ္ လွဴေလသည္။ ရာဟုလာေထရ္လည္း ပတၱျမားတစ္ပိတ္ရလွ်င္ ပရိသုဒၶျပဳ၍ မလႅာယုကၽြန္းတြင္ အိမ္ရာေထာင္ ႏွင့္ ေနေလသည္။
ပုဂံျပည္၌လည္း ဆပဒေထရ္ ျပန္လြန္ေတာ္မူေလသည္။ က်န္ေသာ မဟာေထရ္ သံုးပါးတုိ႔ လည္း ပိဋကတ္က်မ္း တုိ႔ကို ပို႔သေတာ္မူ၍ သာသနာေတာ္ကို ထြန္းပေစေလသည္။တစ္ခါေသာ္ နရပတိစည္သူက ထုိမဟာေထရ္တုိ႔ကို ဆင္ေပါက္ တစ္စီးစီ လွဴေတာ္မူေလသည္။ထုိသုိ႔ လွဴေတာ္မူေသာ ဆင္ကို ရွင္သီ၀လိ မဟာေထရ္ ႏွင့္ ရွင္တာမလိႏၵမဟာေထရ္ ၂ ပါး တုိ႔သည္ ေတာမွာ လႊတ္ေလသည္။ အာနႏၵာေထရ္မူကား '' ေဆြမ်ိဳးတုိ႔အား ေပးလုိက္အံ့ '' ဟု၍ ပုသိမ္သုိ႔သြား၍ သေဘၤာတင္လုိက္ေလသည္။
ထုိအေၾကာင္းကို အရွင္သီ၀လိႏွင့္ရွင္တာမလိႏၵေထရ္တုိ႔သိလွ်င္ ဤသုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ '' ငါတုိ႔မူကား တရားမင္းၾကီးက လွဴေသာ ဆင္ကို ခ်မ္းသာေစဟုျပီး လႊတ္ေပးေလသည္၊ သခင္မူကား ထုိဆင္ကို ဆင္းရဲေစျခင္းငွာ ေဆြမ်ိဳးတုိ႔အား ေပးလုိက္ေလသည္၊ သင္၏အမူအက်င့္ကား တရားေတာ္ႏွင့္ မေလ်ာက္ပတ္ '' ဟူ၍ မိန္႔ေလသည္။ ရွင္အာနႏၵာေထရ္လည္း '' သဗၺညဳဘုရားသခင္ ေဟာေတာ္မူေသာ တရားေတာ္၌လည္း ' ဥာတကာနဥၥ သဂၤေဟာ 'ဟူေသာ ပါဠိေတာ္ ရွိေလသည္ ဟူ၍ မိန္႔ေလသည္။
မဟာေထရ္တုိ႔လည္း ငါတုိ႔အၾကီးဆုိသည့္ စကားကို မယူပါ ျဖစ္ရကား ယေန႔ကစ၍ အသီးအျခား သံဃာကံကို ျပဳေလ '' ဟူ၍ ခြေလသည္။ထုိေနာက္ ကာလရွည္ေသာ္ တာမလိႏၵေထရ္လည္း ဗဟုသုတ၊ ဗ်တၱိဗလရွိေသာ တပည့္တုိ႔အား ခ်ီးေျမွာက္လုိေသာငွာ အျမဲဆည္းကပ္လာကုန္ေသာ အမွဴး၊ အမတ္၊ သူေဌး၊ သူၾကြယ္၊တုိ႔အား '' ဒါယကာ၊ဤသူသည္ အၾကားအျမင္ မ်ား၏၊ ဗ်တၱိဗလႏွင့္ ျပည္႔စံု၏၊ ပစၥည္း ၄ ပါး ျပည္စံုမွလွ်င္
ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိကို ျဖည့္ေဆာင္ျခင္းငွာ တတ္ႏုိင္ကုန္ရာသည္၊ ပစၥည္း ၄ ပါး မျပည္စံုက
ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိကို မျဖည့္ႏုိင္ရာ '' ဟူ၍ ၀စီ၀ိညတ္တုိ႔ျဖင့္ ပစၥည္း ၄ ပါးကို ျဖစ္ေစေလသည္။
ထုိအေၾကာင္းကို သီ၀လိမဟာေထရ္ ၾကားေသာ္ ဤသို႔ဆိုေလသည္ '' ျမတ္စြာဘုရားသည္ ၀စီ၀ိညတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ပစၥည္းကို စက္ဆုပ္ရြံရွာေတာ္ မူေလသည္။ ထုိသုိ႔လ်က္ သခင္သည္ ၀စီ၀ိညတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ပစၥည္း ၄ ပါး တုိ႔ကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေစဘိသနည္း။ သခင္၏ အမူအက်င့္သည္ မေလ်ာက္ပတ္'' ဟူ၍ မိန္႔ေလသည္။
တာမလိႏၵေထရ္လည္း'' ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိမိကိုယ္ဖုိ႔ကိုသာ ရည္၍ ၀စီ၀ိညတ္ျဖင့္ ျပဳ၍ရေသာ ပစၥည္းတုိ႔ကို စက္ဆုပ္ရြံရွာ ေတာ္မူေလသည္။ ငါမူကား ကုိယ္ဖုိ႔ကို မခံပါ၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ဗဟုသုတ၊ ရွိကုန္ေသာတပည့္တုိ႔အား ပစၥည္း ၄ ပါး ျပည္စံုပါမွ ပရိယတၱိ၊ပဋိပတၱိ ျဖည့္စြမ္းႏုိင္၍ သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားစည္ပင္လတၱံ႔ ဟု ႏွလံုးသြင္း၍ တုိက္တြန္းသည္။အပ္ပါ၏ '' ဟုမိန္႔ေလသည္။
ရွင္သီ၀လိေထရ္လည္း သခင္သည္ အကယ္၍ ဆိုေသာစကားကို မယူ၊ အလိုအတုိင္းသာ က်င့္ဘိလွ်င္ အသီးအျခား သံဃာကံကို ျပဳအံ့'' ဟူ၍ ခြဲေလသည္။ ထုိေန႔မွစ၍ ပုဂံျပည္တြင္ ရွင္အရဟံအႏြယ္ တစ္စု၊ သီ၀လိေထရ္ အႏြယ္ တစ္စု၊ တာမလိႏၵ အႏြယ္ တစ္စု၊ ရွင္အာနႏၵာအႏြယ္ တစ္စု တုိ႔သည္ ပုဂံတြင္ သာသနာေတာ္ကို ထင္ရွားစြာ ျပဳၾကေလသည္။
-----------------------------------------------------------------------------------------
(နရပတိစည္သူမင္းနတ္ရြာမစံမီလုပ္သင့္သည္မ်ားကိုလုပ္ေတာ္မူျခင္း)
နရပတိစည္သူမင္းၾကီးသည္ တစ္ရံေသာအခါ '' ၾကက္ယက္ဘုရား ၂ ဆူကို ထီးတင္္ေတာ္မူမည္ '' ဟူ၍ ေရႊေဖာင္ေတာ္ႏွင့္ဆန္ေလသည္။ထုိအခါမိေက်ာင္းတစ္ေကာင္သည္မင္းၾကီးေရႊေဖာင္ေတာ္ကိုေက်ာက္ကုန္းျဖင့္ တုိက္ခုိက္ေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း ရန္မန္ငေထြး ဟူေသာ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ကို ေရ၀ယ္ဆင္းျပီး မင္း၏ သန္လ်က္ေပးလ်က္ ထုိးက်ပ္ေစေလသည္။
ရန္မန္ငေထြးလည္း ေရ၀ယ္ဆင္းျပီး ထုိးက်ပ္ေလေသာ္ မိေက်ာင္းေသေလသည္။ ရန္မန္ငေထြးသည္ က်ားကို တစ္ေယာက္ခ်င္းသတ္၏။ ဆင္ကို လည္း တစ္ေယာက္ခ်င္း သတ္ေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္မင္းၾကီးက အနႏၲ သူရိယ ဟူေသာ အမည္ကိုေပးေတာ္မူေလသည္။အနႏၲသူရိယသည္ဆရာေတာ္ေပါင္းေလာင္းရွင္မဟာေထရ္ကို ဆရာျပဳျပီး ဘုရား၊သိမ္ ေက်ာင္း တုိ႔ကို ၾကီးစြာ ေဆာင္လုပ္ျပီး အလွဴၾကီးလုပ္ျပီး လွဴေသာ ၀တၳဳကံေကၽြးတုိ႔ကို
စာရင္းေရးျပီး မင္းၾကီး ေရွ့တြင္ဖတ္ေစျပီး သာဓုေခၚေစေလသည္။
မင္းၾကီးလည္း '' အနႏၲ သူရိယ သည္ ပစၥဳပၸန္၌လည္း ငါ၏ အမူေတာ္ကို ၾကိဳးစားအားထုတ္ေလသည္။ သံသရာ အဆက္ဆက္ အက်ိဳးမ်ားမည္ အေၾကာင္းကိုလည္း ျပဳေပသည္။ သည္သူကဲ့သို႔ အက်ိဳးလုိလားေသာ သူကား မရွိျပီ'' ဟု စဥ္းစားေတာ္မူျပီး မိဖုရားငယ္တြင္္ျမင္ေသာ မင္းသမီး ႏွင့္ စံုဖက္ေတာ္မူေလသည္။
နရပတိစည္သူမင္းၾကီးသည္ မင္း၏တရား ဆယ္ပါးကိုလည္း မျပတ္ ေဆာက္တည္
ေတာ္မူ၏။ ျပည္ေရးရြာမူ ရွိေသာအခါ ပညာရွိတုိ႔ ေလွ်ာက္ေသာ စကားကို ယူေတာ္မူျပီးကိုယ္ေတာ္တုိင္ သံုးသပ္၏။ ရာဇမာယာ၌ လိမၼာကၽြမ္းက်င္သူ ျဖစ္သျဖင့္ ျပည္သူအေပါင္းတုိ႔ ခ်စ္ခင္ၾကကုန္ေလ၏။ သားေတာ္ ေဇယ်သိခၤကို နန္းေစာင့္ေစလ်က္ မိမိမူ အလံုးအရင္းျဖင့္ႏုိင္ငံေတာ္ အႏွံသြားျပီး ဘုရား၊ဂူ၊ေက်ာင္း၊ တန္ေဆာင္း၊ ဇရပ္တုိ႔ကို ျပဳေတာ္မူျပီးေလသည္။
တစ္ေန႔ေသာ္ မင္းၾကီးသည္'' ငါကား အသက္အိုမင္းလာေလျပီ ငါတြင္ သားေတာ္ ၅ ပါး ရွိရာ အားလံုးသည္ မင္းျဖစ္ထုိက္သူ ျဖစ္သည္ အဘယ္သို႔ ျပဳအံ့ နည္း ဟု ဟူးရားတုိ႔ျဖင့္ တုိင္ပင္ရာ ဟူးရားတုိ႔ဆိုသည့္ အတုိင္း သားေတာ္ ၅ ပါး အလယ္တြင္ ထီးျဖဴစိုက္ျပီးေသာ္ '' မင္းျပဳထုိက္ေသာသူကို ထီးျဖဴညြတ္ေစေသာ္'' ဟူ၍ ဓိဌာန္ေတာ္မူေလရာ ထီးျဖဴသည္ ေဇယ်သိခၤသုိ႔ညႊတ္ေလသည္။ ထုိ႔သို႔ ညႊတ္ေသာေၾကာင့္ ေဇယ်သိခၤကို ''ထီးလုိမင္းလုိ'' ဟူ၍ တြင္ေလသည္။
ဤသို႔ မင္းၾကီးသည္ ႏုိင္ငံေကာင္းက်ိဳးကို ထမ္းေဆာင္ရင္း သက္ေတာ္ ၆၆ တြင္ ေနမေကာင္းေတာ္မူ လာသျဖင့္ သားေတာ္ ၅ ပါးကို ေခၚကာ '' အုိ သားေတာ္ ၅ ပါးတုိ႔ ေမာင္တုိ႔သည္ ငါစီရင္ေတာ္မူသည္အတုိင္း မပ်က္ေစႏွင့္။ ညီညြတ္စြာ ခ်စ္ၾကည္လ်က္ ေဆာင္ရစ္ၾက။ အတူအညီ ေကာင္းစားျခင္းသာလွ်င္ အလြန္ တင့္တယ္သည္။ ကၽြန္မ်ားစြာ ရွိေသာ္လည္း ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာ မရွိေသာသူသည္ ေကာင္းစားသည္ မမည္။
ျပည္ေရး ရြာမူ၌လည္း ျပည္ရႊာျငိမ္းခ်မ္းေစလုိေသာ္ ညီေနာင္ ၅ ပါးတုိ႔သည္ ႏူတ္သီးရွည္၍ ရွအံ့သို႔ထင္ေသာ္ ႏူတ္သီးကို ျဖတ္၊ အတက္ရွည္၍စူးအံ့သို႔ ထင္ေသာ္ အတက္ကို ျဖတ္၊ အေတာင္ရွည္၍ ပ်ံအံ့သုိ႔ ထင္ေသာ္ အေတာင္ကိုျဖဳတ္ ဤကဲ့သုိ႔ က်င့္ေလာ ငါတုိ႔မင္း မည္သည္ကား ခ်စ္သည္၊ မုန္းသည္မရွိ၊ ထံုးစံႏွင့္ အညီ ဒဏ္ကို ေပးရာသည္။ ထုိသို႔မွ အမူခပ္သိမ္းတုိ႔သည္ အျပီးသို႔ ေရာက္ေလရာသည္။
တစ္ေၾကာင္းလည္း အမူထမ္းတုိ႔ကို ခ်ီးေျမာက္သင့္က ခ်ီးေျမာက္ရာသည္။ ထုိမွတစ္ပါးလည္းခပ္သိမ္းေသာ ျပည္သူ လူတကာ အေပါင္းတုိ႔၏ ႏွလံုးကို ယူက်ံဴးဘိသကဲ့သို႔ တည့္မတ္စြာ က်င့္သည္ျဖစ္မွ အေျခြအရံ မ်ားေလရာသည္။ ထုိသုိ႔ အေျခြအရံ မ်ားသည္ ျဖစ္မွ တင့္တယ္္ေလ၏။စကားးကိုမပယ္ဘဲေကာင္းစြာက်င့္ၾကရစ္ '' ဟူ၍ ဆံုးမစကားေျပာၾကားေလသည္။ထုိေနာက္ မိဖုရား၊ မင္းေဆြစုိးမ်ိဳး၊ မွဴးၾကီး တုိ႔ကို '' ျပည္ရြာ မျငိမ္မသက္ ေသာင္းက်န္းပုန္ကုန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ငါသားေတာ္ တုိ႔ ငါစီရင္သည္ကုိ ဖ်က္ေသာ္
ငါ့အမိန္႔ေတာ္ကို မပစ္မပယ္ေသာ သူက အံုညီစုေပါင္း၍ ဆံုးမရစ္ '' ဟူ မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။
နရပတိစည္သူလည္း အနာေရာဂါႏွိပ္စက္သျဖင့္ ၾကာေသာ္ နတ္ရြာစံေလသည္။ နတ္ရြာစံေသာ္ သားေတာ္ ေဇယ်သိခၤနန္းတက္ေလသည္။
--------------------------------------------------------------------------------------
(မင္းေခြးေခ်းမင္းျဖစ္ျခင္းအေၾကာင္း)
သကၠရာဇ္ ( ၅၉၆ ) ေအဒီ ၁၂၃၄ တြင္ က်စြာမင္းၾကီးသားေတာ္ျဖစ္ေသာ ဥဇနာမင္း နန္းတက္ေလသည္။ တစ္ခါေသာ္ မင္းၾကီးသည္ ထြက္ေတာ္မူရာ ျမစ္သာရြာသူ ပန္းပြတ္သည္မ သမီးတစ္ေယာက္ကို ျမင္ေတာ္မူျပီး ႏွစ္သက္သျဖင့္ အနားေတာ္ ယူထားေတာ္မူေလသည္။ အပါးေတာ္တြင္လည္း မျပတ္ေစစားေတာ္မူေလသည္။ တစ္ခါေသာ္ ပန္းပြတ္သည္မေလးသည္ မင္းၾကီးကို ယပ္ခံေနရင္း ရုတ္တရက္ ေမ့လဲေလသည္။
မင္းၾကီးလည္း လန္႔ေတာ္မူျပီး '' ၀က္ရူး ထသည္ေလာ '' ဟုေမးရာ ေဘးတြင္ရွိေသာမိဖုရားက''၀က္ရူးမဟုတ္ႏုိင္ အေၾကာင္းရွိမည္ '' ဟု ေလွ်ာက္ျပီး ေဆးဆရာမ်ားျဖင့္ ကုသေစေလသည္။ သူငယ္မလည္း ၾကာေသာ္ ပဋိသေႏၶ ေနလ ေစ့ျပီး သားေယာက်ၤား ေမြးဖြားေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း သူငယ္အရြယ္ ေရာက္ေသာ္ ဦးရီးေတာ္ ပဥၨင္းကို အပ္ျပီး စာသင္ေစေလသည္။
မင္းၾကီးဆရာေတာ္သခင္ျမတ္သည္သားေတာ္ျဖစ္ေသာမင္းေခြးေခ်း(ရာဇ၀င္တြင္မင္းေခြဟုသာေဖာ္ျပၾကသည္၊ မင္းသား ငယ္စဥ္က ေခ်ဆတ္တတ္ေသာ ေရာဂါရွိျပီး အိပ္ရာတြင္း၌ အျမဲ ေခြေနတတ္ေသာ ေၾကာင့္ မင္းေခြ ဟု ေခၚေၾကာင္း ဆုိၾကသည္။) ၏ဇာတာကို ယူ၍ၾကည့္ေသာ္ ေကာင္းမည္ အခ်ိန္သို႔ေရာက္ေနျပီ ဟုျမင္သျဖင့္ ဦးရီးပဥၨင္းကို ေခၚျပီး မင္းသားကို မင္းၾကီးအား အပ္ေပ ဟု မိန္႔ေလသည္။
ဦးရီးပဥၨင္းလည္း မင္းၾကီး ရွိရာ တလ( ယခု ဒလ) သို႔ ေခၚသြားေလသည္။ တစ္ခါေသာ္ မင္းၾကီးသည္ ဆင္ လုိက္ေတာ္မူရင္း စီးေတာ္မူေသာဆင္က ဆင္ရုိင္းကို မႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ေျပးရာ မင္းၾကီး ဆင္ေပၚမွ က်ျပီး နတ္ရြာစံေလသည္။ မင္းၾကီးတြင္ သားေတာ္ ၂ ပါးရွိရာ သီဟသူ ႏွင့္ မင္းေခြးေခ်း ျဖစ္ၾကသည္။ သကၠရာဇ္(၆၀၂) တြင္ အိမ္ေရွ့မင္းျဖစ္ေသာ သီဟသူ သည္ မင္းၾကီးမရွိေသာ္ နန္းတက္မည္ ဟူ၍ လာေသာ္ အမတ္ၾကီးရာဇသၾကၤ ကနားေတာ္ေလွ်ာက္ေလသည္ " အရွင္သား.... ခမည္းေတာ္သည္ ေက်းစြန္ရြာနား ျဖစ္ေသာ တလျမိဳ႔မွာ အနိစၥေရာက္ေတာ္မူ၍ သျဂၤဳဟ္ေတာ္မူေသာ သခ်ၤိဳင္းေတာ္ကို ဦးတုိက္ရေသာ အမွဴးအမတ္တုိ႔လည္း ဦးတုိက္ရျပီ။ ဦးမတုိက္ရေသာ အမွဴးမတ္တုိ႔လည္း ရွိေနသည္၊ ဦးမတိုက္ရေသး
ေသာ အမွဴးအမတ္တုိ႔ကို ဦးတုိက္ေစျပီးမွ ဘိသိက္ခံေတာ္မူပါ '' ဟု ေလွ်ာက္ေလေသာ္ သီဟသူလည္း ယံုၾကည္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ '' ခမည္းေတာ္သခ်ၤိဳင္းကို ဦးတုိက္ျပီး အလ်င္ျပန္ခဲ့ '' ဟု မိန္႔ေလသည္။ အမတ္ၾကီး ရာဇသၾကၤလည္း မွဴးမတ္တုိ႔ႏွင့္ သခ်ၤိဳင္းေတာ္သို႔ ဦးတုိက္ျပီးေသာ္ ရုံးစုျပီး ရာဇသၾကၤ က ဤသို႔ ဆိုေလသည္။ '' အမတ္ တုိ႔ သီဟသူကို မင္းေျမွာက္သည္ရွိေသာ္ ျပည္ရြာအလံုး ခက္ေလေတာ့မည္။ သီဟသူဆုိေသာ မင္းသားသည္ အမ်က္ေစာင္မာတ္ၾကီး၏။
အျငဴအစူလည္းျပင္း၏။သူ၏သားမယားကိုလည္းမ်က္မုန္းက်ိဳးတတ္၏။ေလာဘလည္းၾကီး၏။သစၥာစကားကိုလည္မေစာင့္။ အမတ္တုိ႔ကို မဆိုႏွင့္ ငါကဲ့သို႔ေသာ အမတ္ၾကီးျဖစ္သူ ကိုမွ် မေထာက္မထား၊ မခန္႔မရည္း က်င့္ဖူးေလသည္။ မင္းျဖစ္ေသာ္ ငါတုိ႔ အမတ္တုိ႔ကို ႏွိပ္စက္မည္ အမွန္ျဖစ္သည္ '' ဟု အမတ္ၾကီးရာဇသၾကၤက စည္းရုံးေသာ္ အမတ္တုိ႔လည္း တစ္စိတ္တစ္၀ွမ္းတည္း ျဖစ္ျပီး သီဟသူကို ဖမ္းျပီး မင္းေခြးေခ်းကို နန္းတင္ၾကေလသည္။
-------------------------------------------------------------------------------------------
(မိဖုရားေစာလံုအေၾကာင္း)
နရသီဟပေတ့မင္းသည္ ေႏြလအခါေရာက္လွ်င္ ေရဖ်န္းကစားျမဲျဖစ္ေသာေၾကာင့္ နန္းေတာ္မွ ျမစ္ဆိပ္တုိင္ ေအာင္ တစ္ေလွ်ာက္တည္း တဲေဆာက္ေစျပီးေသာ္ လူမျမင္သာေအာင္ ကာရံမိုးေစျပီး နန္းေတာ္မွ မိဖုရားမ်ား ျဖင့္ ေရကစားေလသည္။ တစ္ခါေသာ္ မိဖုရားေစာလံုကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသျဖင့္ စလိုေသာေၾကာင့္ ေမာင္းမငယ္မ်ား
ကို မ်က္ႏွာ၊ဦးဆံတုိ႔ကို ေရစိုေအာင္ ပတ္ေစခဲ့ေလသည္။ ေစာလံုလည္း မင္းၾကီး ငါကို အရွက္ခြဲ၏ ဟု အမွတ္ထားေလသည္။
ထုိေနာက္ မင္းၾကီးစားေတာ္၀ယ္ ေဆးထည့္ျပီးဆက္ေစေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း စားေတာ္ေခၚ ခါနီးတြင္ နန္းေစာင့္ေခြးက ေခ်ေလသျဖင့္ မင္းၾကီးက ေခြးအား ေပးေကၽြးရာ ေခြးလည္း စားေသာ ခဏ ေသေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း အဘယ္သူနည္း ဟုေမးရာ ေစာလံုပို႔ေသာ စားေတာ္ျဖစ္သည္ ဟု စားေတာ္ပို႔တုိ႔လည္း ေလွ်ာက္ရာ မင္းၾကီးက ေစာလံုကို ေမးရာ '' ဟယ္ ပန္းပြတ္သည္ေျမး.. နင္ကို႔ ႏွလံုးနာ ေသာေၾကာင့္ ငါလုပ္သည္ '' ဟုဆိုေလသည္။
မင္းၾကီးသည္ အခ်စ္ၾကီးလွ်င္ အမ်က္ၾကီးသည္ဆိုသည့္ အတိုင္း ပန္းပဲသမားမ်ားကို ေခၚျပီး ဖုိက်င္လုပ္ခုိင္းကာ ဖုိထုိးသတ္ေစ ဟု အမိန္႔ေတာ္ခ်ေလသည္။ေစာလံုလည္း သူသတ္တုိ႔ကို ေရႊ၊ေငြ မ်ားစြာေပးျပီး ဖုိကို ခုနစ္ရက္တုိင္တုိင္ ေဆာက္ေစေလသည္။ မိမိမူ သီတင္းသီလ ေဆာက္တည္ျပီး အဘိဓမၼာတရားေတာ္ကို နာေလသည္။
ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကိုလည္း ပြားမ်ားေလသည္။ ခုနစ္ရက္ေစ့ေသာ္ သူသတ္တုိ႔လည္း ေစာလံုကို အခ်ဳပ္ခန္းမွ ေခၚထုတ္လာေလသည္။ မင္းၾကီးတုိ႔လည္း မင္းေမွ်ာ္စင္မွ ၾကည့္ေနေလသည္။ ထုိေနာက္ေစာလံုကို ဖုိေပၚတင္ရာ ျပင္းျပင္းထေနေသာ မီးသည္ျငိမ္းေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း သည္ထက္ျပင္းေသာ ဖိုကိုထုိးေစျပီး သတ္ေစျပန္သည္။
မီးလည္း ျငိမ္းျပန္ေလသည္။ ဤသို႔သံုးၾကိမ္ျပဳျပီးေသာ ေစာလံုမွ '' မင္းၾကီး ပင္ပန္းလွသည္ ျပဳမေနေတာ့ႏွင့္'' ဟု ဆိုျပီး စိတ္ထဲတြင္ '' ငါသည္ ဤကဲ့သို႔ မီးျဖင့္ ေသကံပါလာေသာ္ တစ္ခဏခ်င္းကၽြမး္ေလာင္ ေစသတည္း '' ဟု ဆိုေလေသာ္ မီးထေတာက္လာျပီး ကၽြမ္း၍ ေလာင္ေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း ေစာလံုကို သတ္ျပီးမွ စက္ေတာ္ေခၚေသာ္လည္းေစာလံုကိုသာ တသသ ေခၚေနေလသည္။
-----------------------------------------------------------------------------------
(နရသီဟပေတ့လက္ထက္တရုတ္တုိ႔စစ္ျပဳျခင္းအေၾကာင္း )
နရသီဟပေတ့မင္းသည္ ေႏြဥတု၊ေဆာင္းဥတု တြင္မိဖုရား ေမာင္းမမ်ားႏွင့္ ဥယ်ာဥ္ပန္းမန္ကစား ထြက္တတ္ေတာ္မူေလသည္။ မိုးဥတုေရာက္လွ်င္ တံုးေခါင္းအရပ္သို႔ သြားျပီး ေတာကစားတတ္သည္။ တစ္ခါေသာ္ မင္းၾကီးက ေစတီတည္လုိေသာ ဆႏၵေပၚရာ ဟူးရား တုိ႔အား ေမးရာတြင္ ဟူးရားတုိ႔က မဂၤလာေစတီကို တည္ေသာ္ ျပီးစီးေသာႏွစ္တြင္ပင္ ပ်က္စီးလိမ့္မည္ ဟုေလွ်ာက္ၾကသျဖင့္ နရသီဟပေတ့မင္း သည္ မတည္ဘဲေနေတာ္မူေလသည္။
ထုိအခါ ပံ့သကူမဟာေထရ္က''ဟယ္မင္းမိုက္....ဘုရားသခင္ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရသူျဖစ္လ်က္ေလာဘႏုိင္ငံသို႔လုိက္ျပီး အနိစၥကမၼဌာန္းကိုမရူ၊ ကာမဂုဏ္ ခ်မ္းသာကိုသာ ခံစားသည္။ အလွဴေကာင္းမူျပဳျပီးမွ ျပည္ပ်က္အံ့သည္ကို စိုးရိမ္၍ ေနသည္ကား နင့္ထက္ မုိက္သသူ မရွိ၊ နင့္ျပည္ႏွင့္နင္ မေသဘဲ ေနရတံုအံ့ေလာ '' ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း သံသရာ အေရးကို ေၾကာက္သျဖင့္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂၆၉ တြင္ စတင္တည္ေတာ္မူေလသည္။
ပန္းပြတ္အရပ္တြင္ တည္ထားေသာေၾကာင့္ ပန္းပြတ္ေစတီ ဟုလည္း ေခၚၾကေလသည္။သကၠရာဇ္ ၆၄၃ (ေအဒီ ၁၂၈၁ ) တြင္ မုတၱမျမိဳ႔ကို စားေသာ အလိမၼာမင္းကို မြန္တုိ႔က လုပ္ၾကံျပီး ၀ါရိရူဆိုသူက မင္းျပဳေလသည္။ ထုိႏွစ္တြင္ တရုတ္ဘုရင္က အေနာ္ရထာမင္းသည္ တရုတ္ဘုရင္ကို ေရွးယခင္က ေရႊ၊ေငြမ်ားဆက္ဖူးသည္ ဟူ၍ အမတ္တစ္က်ိပ္ကို ေစလႊတ္ျပီး ေတာင္းေစေလသည္။ တခ်ိဳ႔ရာဇ၀င္တြင္ ဆင္ျဖဴေတာင္းသည္ ဟုဆိုၾကသည္။
ေတာင္းလာေသာ တရုတ္သံတုိ႔သည္ မင္းၾကီးေရွ့ေတာ္တြင္ မေကာ္မေရာ္ မက်စ္မလ်စ္ ျပဳေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း ေဒါသ ထြက္သျဖင့္ အကုန္သတ္ေလ ဟု မိန္႔ေလသည္။ ထုိအခါ ပညာရွိအမတ္တုိ႔က ''မင္းၾကီး တရုတ္မင္းသံ တုိ႔သည္ ရာဇ၀တ္၌ မလိမၼာ၍ မေခ်မငံ က်င့္မိေလေသာ္လည္း မွတ္သားျပီး တရုတ္မင္းထံသို႔ ေစေတာ္မူသင့္သည္ သည္းခံေတာ္မူျပီး ျပည္ေရးရြာမူကို ေျပလည္ေအာင္ မိန္႔ေတာ္မူသင့္သည္၊ မင္းအဆက္
ဆက္တုိ႔သည္ သံတမန္ကို သတ္ေသာထံုးစံမရွိ၊ သည္းခံေတာ္မူပါ'' ဟု ေလွ်ာက္ၾကေလေသာ္လည္း မင္းၾကီးက '' ငါသို႔ေသာ မင္းကို မခန္႔မရည္း က်င့္သည္၊ သတ္ေလ '' ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။
အမတ္တုိ႔လည္း မင္းၾကီးကို ေၾကာက္သျဖင့္ အကုန္သတ္ေလသည္။တရုတ္မင္းၾကီးလည္း မ်က္ထြက္ျပီး စစ္သည္အမ်ားအျပားတုိ႔ကို ေစလႊတ္ေလသည္။ ထုိအခါ မင္းၾကီးက အမတ္မ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ျပီး ပုဂံျမိဳ႔မွ ခံရန္ျပင္ဆင္ေလသည္။ အုတ္လုိအပ္သျဖင့္ ဂူၾကီး၊ဂူငယ္ တုိ႔ကို ဖ်က္ေစေလသည္။ ထုိသုိ႔ ဖ်က္ရာတြင္ ေၾကးနီပုရပိုက္ ရသျဖင့္ ဖတ္ေလေသာ္ '' ပုဂံျပည္တြင္ သားျမႊာဖခင္ လက္ထက္ တရုတ္ဖ်က္၍ ပ်က္လိမ့္မည္ '' ဟု သုိက္စာဆုိထားသျဖင့္ မင္းၾကီးလည္း ေမာင္းမတုိ႔ကို စစ္ေမးရာ သားအျမႊာေမြးဖူးေၾကာင္း ေလွ်ာက္ၾကသျဖင့္ ျမိဳ႔ခံ မတုိက္ေစေတာ့ဘဲ စစ္သူၾကီး အနႏၲပစၥည္း၊ တုိ႔ကို ၾကည္း၊ေရ စစ္ေၾကာင္း အမ်ားျဖင့္
ေစလႊတ္ေလသည္။
စစ္သူၾကီးတုိ႔လည္း ငေဇာင္ခ်မ္းသို႔ ေရာက္ေလေသာ္ ျမိဳ႔ျပ လုပ္ျပီး ဗန္းေမာ္ အငူတြင္ ခံေလသည္။ တရုတ္တုိ႔လည္း ခ်ီလာေလသည္။ စစ္သူၾကီးတို႔လည္း တရုတ္တုိ႔ကို ခံ၍ တုိက္ေလသည္။ သံုးလတုိင္တုိင္ တုိက္ၾကရာ ေသေသာ တရုတ္စစ္သည္တုိ႔ထက္ ပိုေသာ စစ္သားတုိ႔ကို တရုတ္မင္းမွ မ်ားစြာပို႔သျဖင့္ မခံႏုိင္ဘဲ ငေဇာင္ခ်မ္းက်ေလသည္။ ငေဇာင္ခ်မ္း ပ်က္ေသာေန႔တြင္ သရပါတံခါး ေစာင့္ေသာ ငတပါးသင္နတ္သည္ နတ္ခ်င္း တုိက္ၾကရာတြင္ ရူံးသျဖင့္ ပုဂံသုိ႔ အလ်င္ျပန္ခဲ့ျပီး မင္းၾကီး၏ဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္ေလသည္။
'' ယေန႔ ငေဇာင္ခ်မ္း ပ်က္ျပီ၊ ကၽြႏု္ပ္လည္း ရူံးခဲ့ျပီ '' ေလွ်ာက္ေလသည္။ ဆရာေတာ္မွာ ေန႔တြင္ က်ိန္းေနရာမွ ႏုိးလာျပီး တပည့္ကို မင္းၾကီးအား ေလွ်ာက္ေစေလသည္။ မင္းၾကီးလည္း စစ္သို႔စာပို႔လွ်င္ငေဇာင္ခ်မ္းက်ေၾကာင္း စာေရာက္လာသျဖင့္ ရဲေလွ၊ သမၺန္ အစရွိေသာတုိက္ေလွၾကီး တစ္ေထာင္တုိ႔ကို ျပင္ဆင္ေစျပီး ပုဂံျပည္သူတုိ႔ကို ေလွၾကီးေပၚတြင္ အကုန္တင္လ်က္ ပုသိမ္သို႔ စုန္ဆင္းေလသည္။
စစ္သူၾကီး အနႏၲပစၥည္းလည္း ငေဇာင္ခ်မ္းပ်က္လွ်င္မန္လည္ေတာ္ရံအေရွ့တြင္ျမိဳ႔ခံတည္ျပီးထပ္တုိက္ျပန္သည္။ စစ္သူၾကီးလည္း ရေသ့သူေတာ္တုိ႔ေပးေသာ ျပဒါးေသ ငုံျပီး တရုတ္တုိ႔ကို လုပ္ၾကံေလသည္။ သို႔ေသာ္ တရုတ္တုိ႔ဘက္မွ နတ္ခ်င္းပစ္ေသာျမားသင့္သျဖင့္ေကာင္းကင္တြင္က်ေလသည္။က်န္ေသာစစ္သူၾကီးတုိ႔လည္း တရုတ္တုိ႔က ဗိုလ္ပါမ်ားလွေသာေၾကာင့္ မေအာင္ႏုိင္သျဖင့္ ပုဂံသုိ႔ စုန္ေျပးၾကေလသည္။ ပုဂံေရာက္ေသာ္ တစ္ျပည္လံုး ပုသိမ္သို႔ စုန္ေျပးေၾကာင္းသိသျဖင့္ ပုသိမ္သုိ႔ လုိက္ျပန္ေလသည္။ တရုတ္တုိ႔လည္း လုိက္ျပန္ေလသည္။
သို႔ေသာ္တရုတ္တုိ႔မွာဗိုလ္ပါအင္အားမ်ားေသာေၾကာင့္စားနပ္ရိကၡာမလံုေလာက္သျဖင့္တရုတ္ေမာ္သို႔ေရာက္
ေသာ္ ျပန္ဆုတ္ၾကေလသည္။ ေအဒီ ၁၂၈၄ တြင္ နရသီဟပေတ့မင္း တရုတ္တုိ႔ကို ေၾကာက္ျပီး ေျပးေသာေၾကာင့္ တရုတ္ေျပးမင္းဟု တြင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ တရုတ္တုိ႔ကား မေလ်ာ့ေသးေပ။ ျပန္တုိက္ရန္ အင္အားျပန္စုေၾကာင္း သိလွ်င္ ဆရာေတာရွင္ဒိသာပါေမာက္ကို မင္းၾကီး အပူကပ္ေလေတာ့သည္။ ဆရာေတာ္လည္း ပုဂံျပည္သူတုိ႔ ဆင္းရဲေနသည္ကို မျမင္လိုသျဖင့္ သံတမန္အေနျဖင့္ တရုတ္ျပည္သို႔ ၾကြေလသည္။
ဆရာေတာ္သည္ သကၠရာဇ္ ၆၄၇ တြင္ တရုတ္ျပည္သုိ႔ၾကြေလသည္။ တရုတ္ျပည္႔ရွင္ျဖစ္ေသာ မြန္ဂုိမင္း ကူဗလိန္ခန္ ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးစကားမ်ားကို ဆိုသျဖင့္ ကူဗလိန္ခန္လည္း စစ္ေျပျငိမ္းေလသည္။ ဆရာေတာ္၏ ေက်ာက္စာတြင္ ဆရာေတာ္က ကူဗလိန္ခန္ကို ဤသို႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးစကားဆုိခဲ့ေလသည္။
'' ဥယ်ာဥ္စိုက္ေသာ ေယာက်ၤားတို႔သည္ ေရသြန္းေလာင္း၍ အပင္ကိုၾကီးထြားေစသည္။အညြန္႔ကိုမဆိတ္ၾကေပ ။ သစ္ပင္သီး မွ အသီး ကို စားဖို႔ ေမွ်ာ္မွန္းၾကသည္ ။ ဤကဲ့သို႔ပင္ ပုဂံ ကို ေရသြန္းေလာင္းပါ ။ ပုဂံျပည္က ငယ္ေပသည္။ပုဂံျပည္၏ သာသနာ သည္ ျမင္႔ျမတ္ပါသည္ ။ မင္းၾကီး မွာလည္း ဘုရားဆု ကို ေတာင္းသူ မဟုတ္တံုေလာ ။
မင္းၾကီး တိုက္ခိုက္ ေအာင္ျမင္ခဲ႔တဲ႔ တိုင္းျပည္ မ်ားဟာ မ်ားလည္းမ်ား ၊ ၾကီးလည္းၾကီးေပတယ္ ၊ ပုဂံဆိုတာ ျပည္နယ္ တစ္ခုသာ ျဖစ္တယ္ ။ သာသနာထြန္းကားတဲ႔ ေဒသ မို႔ ဘုရားေလာင္းတို႔ က ျမတ္နိဳးၾကတယ္ ။ စစ္သည္ မ်ား ကို မလႊတ္နဲ႔ဦး ။ ငါတို႔ ေကာက္ပဲသီးႏွံ မ်ား ကို စိုက္ပ်ိဳးပါဦးမယ္ ။ စိုက္ပ်ိဳးျပီး စီးတဲ႔ အခ်ိန္က်မွ ၀င္လာပါ။''ဟူ၍ဆိုသျဖင့္ကူဗလိန္ခန္လည္းတပ္မ်ားကိုျပန္ရုတ္သိမ္းေလသည္။နရသီဟပေတ့မင္းၾကီးႏွင့္ျပည္သူအေပါင္းလည္း စိတ္ခ်မ္းသာရာ
ေရာက္ၾကေလသည္။
----------------------------------------------------------------------------
(ေက်ာ္စြာမင္းလက္ထက္ တုိင္းျပည္အႏွံပုန္ကုန္ျခင္းအေၾကာင္း)
သကၠရာဇ္ ( ၆၄၈ ) တြင္ တရုတ္ေျပးမင္း နရသီဟပေတ့မင္းၾကီး၏ သားေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္ေသာ တလစား ေက်ာ္စြာ မင္းျဖစ္ေလသည္။ ပုဂံျမိဳ႔ၾကီး ပ်က္စီးျပီးေတာကဲ့သို႔ ရွိသည္ကို ျပင္ဆင္ျပီး ေနေတာ္မူေလသည္။ ေက်ာ္စြာ မင္းျဖစ္လွ်င္ အေနာ္ရထာမင္းၾကီး တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္သည္ စတင္ျပိဳကြဲေလေတာ့သည္။
ရခိုင္ဓည၀တီ အစရွိေသာ အေနာက္တစ္လႊား ေနၾကကုန္ေသာ မစၧဂီရီ သက္ျမံဳ ဘႏၱ၀ါတုိ႔လည္း ဆက္ျမဲ ကပ္ျမဲတုိ႔ကို မဆက္ပဲ၊ ျခားနားေလသည္။ မြန္သံုးရပ္တြင္လည္းပဲကူးစားေသာ ငပမြန္လည္း တရဖ်ား အမည္ခံျပီး ျမိဳ႔ရံ ၃၂ ျမိဳ႔ ႏွင့္တကြ ျခားနားေလသည္။ မုတၱမ စားေသာ ၀ါရိရူလည္း ျခားနားေလသည္။
ယိုးဒယား၊ တနသာၤရီ၊ ေသာက္ကတဲ့၊ မ်က္နာမည္း(ဗီယက္နမ္)၊ လ၀ုိက္၊ လင္းစင္း၊ ယြန္းျပည္( ဇင္းမင္အနီး) အစစေသာ တုိင္းႏုိင္ငံတုိ႔သည္ ပုန္ကုန္ေလသည္။ သံလြင္ျမစ္ အေရွ့ဘက္တြင္ ရွိေသာ မိုင္းေမာ၊ ဟုိသာ၊ လာသာ၊ မုိးနာ၊ မုိး၀န္း၊ ကိုင္းမား၊ စသည္မ်ားကလည္း ျခားနားေလသည္။ ေစာလံုရွမ္း ၉ ျပည္ေထာင္ ႏွင့္ မြန္ ၃ ရပ္ပုသိမ္ ၃၂ ျမိဳ႔ စသျဖင့္ ရွမ္းမင္း၊မြန္မင္း တုိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ျပီး ေက်ာ္စြာမင္း သာလွ်င္ ဗမာတုိ႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေလသည္။
ဤသို႔ျဖင့္အေနာ္ရထာမင္းတည္ခဲ့ေသာပထမျမန္မာႏုိင္ငံဟုဆုိႏုိင္ေသာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးသည္ေက်ာ္စြာမင္းလက္ထက္တြင္ ကြဲျပိဳေလသည္။ေက်ာ္စြာမင္းျဖစ္ျပီး ၃ ႏွစ္ရွိေသာ္ ခမည္းေတာ္မိဖုရားငယ္မွ ေမြးေသာ ပုသိမ္စားႏွမ ဘြားေစာရွင္ကို မိဖုရားေျမွာက္ေလသည္။ ေက်ာ္စြာမင္းသည္ ႏွလံုးသိမ္ေမြ႔ေသာသူျဖစ္သည္။
အေရာင္အဆင္းအားျဖင့္ လည္း တင့္တယ္ေသာမင္းျဖစ္ေလသည္။ ျပည္သူအေပါင္းတုိ႔ကိုလည္း ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးေတာ္မူေလသည္။ ႏုိင္ငံအသီးသီးမွ ျခားနားသူမ်ားကိုလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္လုပ္ၾကံေစေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မူမရခဲ့ေပ။
--------------------------------------------------------------------------------------------
(ပုဂံနန္းဆက္ပ်က္ျခင္းအေၾကာင္း)
ေက်ာ္စြာမင္းလက္ထက္တြင္ ေက်ာ္စြာမင္းထံမွ နန္းလုခဲ့ေသာ ရွမ္းညီေနာင္သံုးဦးတုိ႔၏ အေၾကာင္းမွာ... ဘိႏၵျမိဳ႔ကို အစိုးရေသာ ေစာ္ဘြားၾကီးတြင္ သားေတာ္ ၂ ပါး ရွိရာ ေစာ္ဘြားမရွိ၍ သားေတာ္ၾကီး နန္းတက္ေသာ္ ညီေတာ္ႏွင့္မၾကည္သည္ ျဖစ္ျပီး ဖမ္းျပီးသတ္မည္ျပဳရာ ညီေတာ္မွ ထြက္ေျပးသျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံျဖစ္ေသာ ျမင္စိုင္းသုိ႔ ေရာက္လာျပီး ျမင္စုိင္းအရပ္တြင္ အသည္သူၾကြယ္သမီးႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျဖစ္ေလသည္။
ထုိသူၾကြယ္သမီးႏွင့္ သင့္ရာတြင္ သားေတာ္ ၃ ပါးကို ဖြားျမင္ေလသည္။ ဖခင္သည္ သားေတာ္ ၃ ပါး အမူေတာ္ထမ္းႏုိင္သည့္ အရြယ္ေရာက္ေသာ္ နရသီဟပေတ့မင္းကို အမူေတာ္ ထမ္းရန္ ဆက္သေလသည္။ နရသီဟပေတ့မင္းလည္း အပါးေတာ္တြင္ ခစားေစသည္။
သားေတာ္ ၃ ပါးသည္ ရွမ္းဗမာ စပ္သျဖင့္ သူတစ္ပါး ျဖင့္မတူပဲ ညိဳသေယာင္ေယာင္၊ျဖဴသေယာင္ေယာင္ ရွိေလသည္။ ထုိသားေတာ္ ၃ ပါးသည္ ရွင္ဘုရင္၏ အမူေတာ္ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ထမ္းႏုိင္သျဖင့္ ရွင္ဘုရင္မွ သေဘာေတာ္က်သည္ျဖစ္ရာ အစ္ကိုအၾကီးကို ရာဇသၾကၤဘြဲ႔ ေပးျပီး ျမင္စုိင္းျမိဳ႔ကို စားေစေလသည္။ ညီေတာ္အလတ္ကိုလည္း အသခၤယာဟူေသာ အမည္ျဖင့္ မကၡရာျမိဳ႔ကို ေပးေလသည္။ညီေတာ္အငယ္ကိုလည္း သီဟသူ ဟူေသာ ဘြဲ႔ေပးလ်က္ ပင္လယ္ျမိ႔ကို စားေစေလသည္။
ေက်ာ္စြာမင္းျဖစ္ေသာ္ ရွမ္းညီေနာင္တုိ႔သည္လည္း ေက်ာ္စြာမင္းထံ ခစားၾကေလသည္။ ေက်ာ္စြာမင္းသည္ မိမိကို မင္းအျဖစ္ေျမွာက္ေပးေသာ မိဖုရားဘြားေစာကို အတုိင္အပင္ မရွိ၊ ေမ့ထားေလသည္။ ထုိအခါ မိဖုရားဘြားေစာသည္ ႏွလံုးနာသျဖင့္ ရွမ္းညီေနာင္သံုးဦးကို '' သင္တုိ႔ ညီအစ္ကို တုိ႔ကို သူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ငါၾကံမည္၊ ငါစည္းစိမ္ကို သင္တို႔မဖ်က္ေလႏွင့္၊ သင္တုိ႔ ငါသစၥာကို ခံပါ '' ဟူ၍ သစၥာေတာင္းေလသည္။
ေက်ာ္စြာမင္းတြင္ ရွမ္းညီေနာင္တုိ႔ ကုသိုလ္ကုန္သျဖင့္ ရွမ္းညီေနာင္တုိ႔လည္း သစၥာခံၾကေလသည္။ မိဖုရားဘြားေစာလည္း သင္တို႔ ျမင္စုိင္းအရပ္တြင္ ေစတီၾကီးတည္ၾကေလာ ျပီးလွ်င္ ငါအားေလွ်ာက္ ဟုေစလုိက္ေလသည္။ ရွမ္းညီေနာင္တုိ႔လည္း ျမင္စိုင္းအရပ္တြင္ တည္ျပီးေသာ မိဖုရားအား ေလွ်ာက္ေလသည္။
မိဖုရားလည္း ေက်ာ္စြာမင္းၾကီးကို '' အရွင့္မင္းၾကီး အေနာ္ရထာမင္းေစာၾကီး တည္ခဲ့ေသာ လယ္တြင္း ၁၁ ရြာသည္ကား ပဲကူးေျမႏွင့္ အတူ ေပ်ာ္ဖြယ္ရွိလွသည္။ ၾကြေတာ္မူျပီး ရွိေတာ္မူပါေလာ၊ ဘုရားတုိ႔ကိုလည္း ဖူးေျမာ္ပါေလာ '' ဟုနားေတာ္ေလွ်ာက္ေလသည္။
ေက်ာ္စြာမင္းၾကီးလည္းယံုေတာ္မူျပီးၾကြေတာ္မူေလသည္။လယ္တြင္းအရပ္သို႔ေရာက္ေသာ္သာေလ်ာင္းဘုရားသုိ႔တက္ျပီး ေတာင္ထိပ္မွၾကည့္ေတာ္မူလတ္ေသာ္ ျမင္စိုင္းအရပ္ရွိ ရွမ္းညီေနာင္သံုးဦး တုိ႔ေဆာက္ေသာ ေက်ာင္းေစတီတုိ႔ကို ျမင္ေလေသာ္ '' ဟို အရပ္ရွိ ေဖြးေဖြးလူပ္လူပ္ တုိ႔ကား အဘယ္နည္း '' ဟုေမးေလသည္။ မိဖုရားဘြားေစာလည္း ဘုန္းေတာ္ရိပ္ကုိလူံျပီး ကိုယ္စားေတာ္အလွဴၾကီးကို ျပဳေနပါသည္။ ဟုေလွ်ာက္ထားေလသည္။
မင္းၾကီးလည္း သာဓုေခၚအံ့ဆိုျပီး ထုိအရပ္သုိ႔ၾကြေလသည္။ ျမင္စိုင္းသို႔ ေရာက္ေတာ္
မူလွ်င္ မင္းညီေနာင္တုိ႔သည္ မင္းၾကီးဖမး္ျပီး သကၤန္းလဲေပးျပီးေသာ္ ေခါင္းကိုရိတ္ျပီး ထုိေက်ာင္း၀ယ္ အေစာင့္အေရွာက္ႏွင့္ ထားေလသည္။ ညီေနာင္တုိ႔လည္း မိမိစားေသာ ျမိဳ႔တုိ႔ျဖင့္ မင္းျပဳၾကေလသည္။ သကၠရာဇ္(၆၆၂) တြင္ ေက်ာ္စြာမင္းနန္းက်ေလသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ပုဂံနန္းစဥ္နန္းဆက္လည္း ပ်က္ေလသည္။
(ပုဂံနန္းဆက္သည္ အေနာ္ရထာမင္းလက္ထက္မွနန္းစသည္မဟုတ္သမုဒၵရာဇ္မင္းမွစျပီး၅၅ဆက္ရွိေလသည္။ )သမုိင္းထဲကျမန္မာမင္းတုိ႔ရဲ႔ပုံရိပ္္မ်ား ဘေလာ႔ထဲက ထပ္မံတင္ျပလုိက္ပါတယ္။
က်ဆက္လက္ေလ႔လာရွာေဖြမွတ္သားျပီးတင္ျပေပးပါမည္။
မ်ွေဝခံသားနုိင္ၾကပါေစ။
*ျမတ္ေလးငုံ*
Type the rest of your post here.
