*ကိုယ႔္ အတြက္*

က်မ အတြက္ လုိအပ္မယ္ ထင္လုိ႔သတိရေနရေအာင္ တင္ထားရင္နဲ႔ လူတုိင္းအတြက္လဲ လုိအပ္မယ္ထင္ပါတယ္။ လူအသုိင္းအဝုိင္းနဲ႔ ပတ္သက္ေနသမ်ွ လုိအပ္ေနမွာပါ။

"ကိုယ့္အတြက္" လို႔ စဥ္းစားမိတာနဲ႔တစ္ၿပိဳက္နက္ တစ္ဖက္လူရဲ႕ ခံစားခ်က္ကိုလည္း
ထည့္တြက္သင့္တယ္။ သူ႔အတြက္ ပိုစဥ္းစားေပးသင့္တယ္။ ဒါေတြက ၾကင္နာ၊ ယဥ္ေက်းတဲ့အျပင္
တစ္ဖက္လူကို ေလးစားရာလည္းေရာက္တယ္။ လင္မယားၾကားမွာ ဒါကုိပိုအေလးထားသင့္တယ္။

လူ႔ဘဝမွာ ေနသာရက္၊ မိုးအံု႔ရက္ေတြရွိတယ္။ ေနသာတယ္ဆိုတိုင္း အၿမဲတမ္းေနသာေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါတေလ မိုးႀကီးေလႀကီးလည္း က်တတ္တယ္။ မိုးမိသြားတဲ့လူကို လက္ညိႇဳးထိုး ဟားတိုက္မရယ္ပါနဲ႔။ ထီးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သူ႔ကိုအကာအကြယ္ေပးလိုက္ပါ။

ကိုယ့္ထက္ ဒုကၡေရာက္ေနသူ၊ ကိုယ့္ထက္ ထိခိုက္နာက်င္ေနသူကို ဒီေလာကၾကီးရဲ႕ အလွအပနဲ႔ ေနေရာင္ျခည္ကို ခံစားႏိုင္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီပါ။ ဒီလို အၾကင္နာေမတၱာေတြကို မ်ဳိးပြါးပါ။ ကိုယ္သတိမမူမိခ်ိန္ အဲဒီအၾကင္နာေတြကေန လွပတဲ့ ပန္းပြင့္ေတြ ဖူးပြင့္လာပါလိမ့္မယ္။ အသံုးဝင္တဲ့ အီးေမးလ္တစ္ေစာင္၊ စာတစ္ပုဒ္၊ တစ္ပိုဒ္ကလည္း အၾကင္နာေတြကို မ်ဳိးပြါးတာပဲျဖစ္တယ္။

ဂီတတစ္မ်ဳိး သို႔မဟုတ္ တူရိယာတစ္ခုကို တီးတတ္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္။ ဂီတက ကိုယ့္စိတ္ကို ေဆးေၾကာေပးသလို ကိုယ့္မွတ္ဥာဏ္၊ အေတြးေတြကို ပိုပြင့္ေစတယ္။ ကိုယ္ထင္မွတ္မထားတဲ့ ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းေတြကို သယ္ေဆာင္လာေပးတယ္။ ဘဝအတြက္ ခံစားမႈရသာေပါင္းစံု သယ္လာေပးတယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕ကိစၥေတြကို လံုးဝ အစျပန္ေဖာ္လို႔မရေအာင္ ေမ့ထားသင့္တယ္။ အခက္အခဲ တစ္ခုၾကံဳခဲ့တိုင္း ရင့္က်က္ၾကီးျပင္းဖို႔ အသိဥာဏ္တစ္ခုတိုးတယ္လို႔ ထင္မွတ္ပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕ ထိခိုက္နာက်င္မႈနဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြကို ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ သင္ယူပါ။ ဒီအသက္အရြယ္က ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို႔ အသံထြက္ ေအာ္ငိုသင့္တဲ့ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

အသုဘတစ္ခါ ပို႔ျပီးတိုင္း သခၤါရတစ္ခါ ရတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခါဖ်ားနာတိုင္း ပိုတန္ဖိုးထားရ ေကာင္းမွန္း သိေတာ့တယ္။ ေက်းဇူးတရားကို မိနစ္၊ စကၠန္႔တိုင္း သတိရသင့္တယ္။ ေက်းဇူးတရားက ကိုယ့္ေဘးက လူေတြကို တန္ဖိုးထားေစသလို ေလာဘ၊ အတၱနဲ႔ ျငင္းခုန္ျခင္းေတြကို ေျပျငိမ္းေစတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းရဲ႕ ရင္းျမစ္ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။

ေန႔စဥ္လူ႔ဘဝကို သနားၾကင္နာျခင္းေတြနဲ႔ လွည့္ပတ္ေနသင့္တယ္။
လူ႔ဘဝ တစ္ခါပဲ ရႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ေထာက္နားတာ ပိုရွည္တဲ့ ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ပါ။
ကိုယ့္ဘဝ အနားယူခ်ိန္ မရွိဘူးလို႔ မျငီးျငဴပါနဲ႔။
တစ္လမွာ တစ္ရက္ေလာက္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ အနားယူဖို႔ ကိုယ့္ကိုအားလပ္ခ်ိန္ေပးပါ။

လူ႔ဘဝရဲ႕ အၾကီးမားဆံုး ဖိအားက စိတ္ဖိအားပဲျဖစ္တယ္။
ကိစၥတစ္ခုကို ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တယ္၊ လုပ္သင့္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကို ယံုၾကည္တဲ့အခ်ိန္ ေတာင္ေတာင္ေျမာက္ေျမာက္ စဥ္းစားမေနပါနဲ႔။ ကိုယ့္စိတ္ကို ဖိအားမေပးဘဲ လုပ္လိုက္ရင္ ဒါဟာ ေကာင္းေသာအစပ်ဳိးျခင္း ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကိစၥေတြက ကိုယ္ထင္သေလာက္ မခက္ခဲဘူးဆိုတာ သိရလိမ့္မယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕က အလုပ္လုပ္ဖို႔အတြက္ အသက္ရွင္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က စိတ္ကူးအိပ္မက္ေၾကာင့္ အသက္ရွင္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ငါဘာလို႔ အသက္ရွင္ေနရလဲဆိုတဲ့ အေျဖကိုရွာရင္း အသက္ရွင္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က သတိၱနဲ႔ အသိဥာဏ္ကိုမွီျပီး အသက္ရွင္တယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္တို ေဒါသထြက္ရသလဲ? ကားၾကပ္လို႔? တန္းစီလက္မွတ္ ဝယ္ရလို႔? သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျငင္းခုန္လို႔? အေရာင္းစာေရးမ အခ်ဳိးမေျပလို႔?

စိတ္တိုေဒါသ မထြက္ခင္ ဘယ္အရာေတြကမွ တကယ့္စိတ္တိုေဒါသ ထြက္သင့္တဲ့ အရာလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ဥပမာ- လူမမယ္ကေလးေတြ ညႇင္းပမ္းႏိုက္စက္ခံရတာ၊ ျပည္သူလူထု ဆင္းရဲငတ္ျပတ္တာ၊ စစ္ပဲြနဲ႔ မျငိမ္းခ်မ္းမႈ.... စတာေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ အထက္က အရာေတြနဲ႔ ကိုယ္ေဒါသထြက္ဖို႔ မသင့္ပါဘူး။ ေဒါသထြက္သင့္တဲ့အရာေပၚ ကိုယ့္ေဒါသစိတ္ေတြ မက်ေရာက္ခင္ ဒီလိုအေျခအေနအတြက္ ကိုယ္ဘာမ်ား လုပ္ေပးႏိုင္မလဲလို႔ အရင္စဥ္းစားပါ။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရွိမွ ဒီကမာၻၾကီး ပိုလံုးဝန္းမယ္။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရွိမွ ထူးဆန္းအံ့ၾသမႈေတြကို ဖန္တီးႏိုင္မယ္။
တျခားလူရဲ႕ ေကာင္းကြက္ကိုျမင္မွ ကိုယ့္ရဲ႕ေကာင္းကြက္ကို ျမႇင့္တင္ႏုိင္မယ္။
တျခားလူကို အေကာင္းေျပာမွ သူနဲ႔ကိုယ့္ၾကားက ဆက္ဆံေရးေတြ ပိုေကာင္းႏိုင္မယ္။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက အရာအားလံုးရဲ႕ ေမာင္းႏွင္အားျဖစ္တယ္။

ေမတၱာစစ္ကို ေပးမွ ေမတၱာစစ္ကို ျပန္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ နာက်င္မႈေတာ့ ရွိမွာပဲ။
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ၾကားမွာ အကြာအေဝးတစ္ခု ခ်န္ထားရင္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ရာေရာက္ေပမယ့္ အထီးက်န္မႈကိုေတာ့ ခံစားရမွာပဲ။

ကိုယ္စိတ္ညစ္လို႔ သူေပ်ာ္ရင္ အဲဒါ ရန္သူတဲ့။
ကိုယ္ေပ်ာ္လို႔ သူေပ်ာ္ရင္ အဲဒါ သူငယ္ခ်င္းတဲ့။
ကိုယ္စိတ္ညစ္လို႔ သူစိတ္ညစ္ရင္ အဲဒီလူေတြကို ကိုယ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာ ထာဝရ သိမ္းထားလိုက္ပါ။

ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္မွာ ဒီေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ထာဝရမဟုတ္ဘူးဆိုတာ နားလည္ထားရသလို စိတ္ပ်က္ အားငယ္ခ်ိန္မွာလည္း ဒီအားငယ္မႈေတြဟာ အျမဲတမ္းမဟုတ္ဘူးလို႔ နားလည္ရမယ္။

စကားတစ္ခြန္းတည္းနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝကိုပ်က္စီးေစႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သင့္ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ခ်ိတ္ဆဲြထားပါ။

ေလာကမွာ ဘယ္ေတာ့မွ သြားပုပ္ေလလႊင့္ အေျပာမခံရတဲ့လူ မရွိသလို အျမဲတမ္း အခ်ီးက်ဴးခံေနရသူလည္း မရွိဘူး။ ကိုယ္စကားမ်ားရင္ အျပစ္ေျပာမယ္၊ ကိုယ္စကားနည္းရင္လည္း အျပစ္ေျပာမယ္၊ ကိုယ္စကားလံုးဝ မေျပာဘဲ ဆိတ္ဆိတ္ေနရင္လည္း အျပစ္ေျပာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေလာကမွာ မေျပာမခံရတဲ့လူဆိုတာ မရွိဘူး။

ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းဟာ မဟုတ္မမွန္ သြားပုပ္ေလလႊင့္ သတင္းေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး အေျဖျဖစ္တယ္။
စိတ္ကူးနဲ႔လက္ေတြ႔ တစ္ထပ္တည္း မက်တဲ့အခါ နာက်င္ေအာင္ ခံစားရတယ္။ အဲဒီနာက်င္မႈကို သင္အလဲထိုးမလား...? နာက်င္မႈက သင့္ကို အလဲထိုးတာကို ခံမလား...?

လူ႔ဘ၀ဆိုတာ တိုတိုေလး။ ခဏတာအခ်ိန္ေလးမွာ ၀မ္းနည္းစရာ၊ စိတ္ပ်က္စရာ ဘာတစ္ခုမွ ခ်န္မထားခဲ့နဲ႔။ ရီခ်င္ရင္ ရီပစ္လိုက္၊ ငိုခ်င္ရင္ ငိုပစ္လိုက္၊ ခ်စ္ခ်င္ရင္ ခ်စ္ပစ္လိုက္ ဘယ္ဖိအားနဲ႔မွ ကိုယ့္ကို ထိန္းခ်ဳပ္မထားေလနဲ႔။

ကိုယ္အခုလုပ္ေနတာေတြ ဘယ္ဟာက အမွန္လဲ... ဘယ္ဟာက အမွားလဲ မသိဘူး။ ကိုယ္အိုမင္းလို႔ ေသဆံုးခါနီးမွ အမွား၊ အမွန္ကို သိႏိုင္ေတာ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အလုပ္တစ္ခုကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္ျပီး အိုမင္းေသဆံုးသြားမဲ့ အခ်ိန္ကိုေစာင့္ပါ။

လူတစ္ခ်ဳိ႔က မိုက္ရိုင္းမယ္။ လူတစ္ခ်ဳိ႔က ေကာက္က်စ္မယ္။ သူတို႔ေနရာမွာ ၀င္ေရာက္ခံစားၾကည့္မွ သူတို႔ဟာ ကိုယ့္ထက္ သနားစရာေကာင္းမွန္းသိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေကာင္းျဖစ္ျဖစ္၊ လူဆိုးျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ၾကံဳဖူး ဆံုဖူးသူကို နားလည္ခြင့္လြတ္ပါ။

ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္မလာတဲ့အခါ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ခြင့္မရတဲ့အခါ၊ လုပ္ေနသမွ် အရာမေရာက္တဲ့အခါ စိတ္ပန္း လူပန္းျဖစ္ျပီး စိတ္ဓာတ္ေတြက်လာရင္ ဒီလိုဟာမ်ဳိးေလးေတြကို ကြ်န္မ ဖတ္ျပီး စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး လုပ္ျဖစ္တယ္။ ကြ်န္မလို တစ္ခုခု ခံစားေနရသူမ်ားအတြက္ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

က်မ ဒီစာေလးေတြကုိ အင္တာနက္ စာမ်က္နွာေတြက ၾကိဳက္လုိ႔ တင္ေပးလုိက္တာပါ၊ က်မလုိဘဲဖတ္ျပီး ၾကိဳက္ၾကမယ္လဲထင္ပါတယ္။

မ်ွေဝခံစားနူိင္ၾကပါေစ.

*ျမတ္ေလးငုံ*

*အကုန္ခ်စ္တဲ႔ ဒဂုံ(၁)*

က်မတ႔ုိငယ္ငယ္က ေက်ာင္းေလးအေၾကာင္းကိုတင္လုိက္ပါတယ္.
က်မတုိ႔ေက်ာင္းေလးက သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ဘုိ႔ေကာင္းပါတယ္.က်မက
မူလတန္းကို အ.မ.က(၅)(ဘစ္ေလ်ာ႔ဟုမ္း)ဒဂုံမွာတက္ရပါတယ္.အလယ္တန္းနဲ႔
အထက္တန္းကို အ.ထ.က.(၁)ဒဂုံမွာတက္ ခဲ႔တာပါ.
က်မတုိ႔လက္ထက္က ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးေဒၚတင္ျမင္႔ပါ
ဆရာမၾကီးပင္စင္ယူေတာ႔ ဆရာၾကီးဦးနူိင္ေအာင္ေျပာင္းလာပါတယ္.

က်မတုိ႔ေက်ာင္းက သိပ္စည္းကမ္းရွိခဲ႔တယ္.က်မတုိ႔ငယ္ငယ္ကပါ.
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ လဲသိပ္ရင္းႏွီးၾကတယ္.ေမာင္နွမေတြလုိပါဘဲ.
ဆရာမေတြဆုိလဲ သိပ္သေဘာေကာင္းၾကတယ္.တပည္႔ေတြကိုပညာအျပည္႔
ေစတနာပါပါနဲ႔သင္ေပးခဲ႔တာပါ.ဆရာက်င္႔ဝတ္နဲ႔လဲညီၾကပါတယ္.

က်မတုိ႔ေမာင္နွမ(၃)ေယာက္ရွိတယ္.ေမာင္နွမ(၃)ေယာက္လုံးတေက်ာင္း
တည္းပါဘဲ.က်မမိဘေတြကဝန္းထမ္းေတြပါ.က်မတုိ႔ေက်ာင္းမွာဝန္ထမ္း
သားသမီးေတြမ်ားပါတယ္(အဲဒီအခ်ိန္ကပါ).မိဘေတြမွာလဲဘာအျပိုင္အဆုိင္မွ
မရွိသလုိ.ဆရာေတြလဲအျပိုင္အဆုိင္မရွိပါဘူး.(အရင္ကေနာ္).

ေက်ာင္းမွမနက္ဆုိနူိင္ငံေတာ္အလံကို အေလးျပဳရတယ္.စပီကာၾကီးနဲ႔
နူိင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို ျပိဳင္တူသီဆုိၾကရတယ္.ညေနေက်ာင္းဆုိလဲ.
နူိင္ငံေတာ္အလံကိုအေလးျပဳရတာဘဲ.နူိင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆုိေနခ်ိန္
ေက်ာင္းကုိေရာက္ေနတယ္ဆုိရင္မန္႔တပ္ရပ္ျပီးေရာက္ေနတဲ႔ေနရာကေနသီဆုိရပါတယ္.
ေက်ာင္းေနာက္ၾကရင ္ေဘာလုံးကြင္းမွာ ျမက္နူတ္ရင္နူတ္မနူတ္ရင္
သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရတယ္.ေက်ာင္းတံဆိတ္မတပ္ရင္လဲ ဒဏ္ေၾကးေပးရပါတယ္.

မိန္းခေလးေတြဆုိရင္ ေဘာ္လီေက်ာျပည္႔ဝတ္ရတယ္. မဝတ္ရင္ဆရာမ
ေဒၚခင္ႏြဲ႔ႏြ႔ဲကၾကိတ္လုံးနဲ႔ ေဆာ္ေတာ႔တာ.ေယာက်ၤားေလးေတြအိပ္သာ
ထဲမွာေဆးလိပ္ဝင္ေသာက္ရင္ ဆရာတုတ္ေပါ(သုိ႔)ဆရာေလ်ာဖီကလုိက္ေၾကြး
ေတာ႔တာဘဲၾကိတ္လုံးနဲ႔ ေပ်ာ္ဘုိ႔ေကာင္းပါတယ္.ဆရာေတြကိုေလးေလးစားစား
ရွိခဲ႔ၾကပါတယ္.ေက်ာင္းမွမဟုတ္ပါဘူး အျပင္မွာေတြ႔လဲ ရုိေသၾကတာပါ.

က်မတုိ႔ေက်ာင္းၾကီးက အနူပညာသမားေတာ္ေတာ္ထြက္ခ႔ဲပါတယ္.
က်မတုိ႔ေက်ာင္းမွာ အမ်ိဴးသားေအာင္ပဲြေန႔တုိင္း က်မတုိ႔ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား
ေတြအတြက္ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ လုပ္ေပးခဲပါတယ္.(အရင္ကေနာ္).
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကိုယ္တုိင္တီးကိုယ္တုိင္ဆုိၾကတာေပါ႔႔
အျဖဴအစိမ္း ကိုလဲတူညီဝတ္ရတယ္.ရင္ဖုံးေလးေတြကမိန္းခေလးေတြ
ေယာက်ၤားေလးေတြက ရွပ္ေကာ္လံေတြ နဲ႔ေက်ာင္းကလဲ အျဖဴအစိမ္း
ဝယ္လုိ႔ရတယ္.အျပင္ထက္ေစ်းသက္သာတယ္.

ေအာင္စာရင္းထြက္လုိ႔ ေက်ာင္းသားသစ္လက္ခံရင္လဲ ဘာဝင္ေၾကးမွာေပးစရာမလုိပါဘူး
စာအုပ္ဘုိးရယ ္မိဘဆရာအသင္းေၾကးဘဲ ေပးခဲ႔ရပါတယ္.မိဘေတြလဲသိပ္မပူရဘူး
က်မတုိ႔အခိ်န္တုံးကပါ.စည္းကမ္းသိပ္ၾကီးျပီးေတာ႔ ေက်ာင္းစည္းကမ္းနဲ႔သိပ္ညီတဲ႔က်မတုိ႔
ေက်ာင္းၾကီးကေတာ႔ ခုဆုိရင္ အရင္နဲ႔ဘာမွမဆုိင္ေတာ႔ ပါဘူး။

က်မတူမကို္ ေက်ာင္းအပ္တာ သူအေမက်မ အမ ေတာ္ေတာ္ ကုန္သြားပါတယ္.
က်မတုိ႔ ေနတာဒဂုံျမိဳ႔နယ္မွာ ေနထုိင္တာေတာင္မွ ေတာ္ေတာ္ကုန္သြားခဲ႔တယ္.
က်မသူငယ္ခ်င္းသမီး အတြက္လုိက္လုပ္ေပးတာ ေက်ာင္းဝင္းေၾကး(၁၀)သိန္း
ေပးလုိက္ရပါတယ္. ေနာက္မိဘဆရာအသင္းေၾကး ေပးရတယ္ဘာဘုိး ညာဘုိး
ေပးရေသးတယ္.ဆရာမေတြကခေလးမိဘေတြ အက်ီၤဆုိင္ဖြင္႔ရင္ အက်ီၤၤသူတုိ႔အတြက္ေပး
ရတယ္.ေ၇ႊဆုိင္ဆုိေရႊ. မိဘစီးပြားေရးဘာလုပ္လဲ လုိက္ၾကည္႔ျပီးေတာင္းေတာ႔တာပါဘဲ.

တကယ္မလြယ္တဲ႔ ေက်ာင္းၾကီးပါဘဲ.ခုေတာ႔ဆရာမေတြအတြက္ေပးရ.(လစဥ္ေနာ)္.
ေက်ာင္းမွာမိဘေတြက သားသမီးကိုၾကိဳေတာ႔လဲ အျပိဳင္ေတြဝတ္ရ.သားသမီးေတြကိုလဲ
အျပိဳင္ဆင္ၾက. ဟူး ..ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္.က်မတုိ႔ငယ္ငယ္ကအကုန္ခ်စ္တဲ႔
ဒဂုံ(၁)က ခုေတာ႔ အလကားေက်ာင္းၾကီးပါဘဲ လုိ႔ခံစားမိလာခဲ႔တယ္.စာဆုိလဲ
က်ဴရွင္မွာသင္ မနက္က်ဴရွင္ညက်ဴရွင္ ေက်ာင္းမွာအျပီးမသင္ခဲ႔ရပါဘူး.

ေမးခြန္းၾကိဳဝယ္ရေသးတယ္. ေတာ္ေတာ္မလြယ္တဲ႔ေက်ာင္းပါ.ခုဆုိရင္
ဆရာေတြက ဆရာက်င္႔ဝတ္မရွိ ေပးရင္သင္မယ္မေပးရင္ ကေလးကိုရုိက္မယ္.
မိန္းခေလးေတြကလဲ အျဖူအစိမ္း ကိုဝတ္ခ်င္သလုိဝတ္ ေယာက်ာၤးေလးေတြလဲ
လက္ၾကားထဲမွာေဆးလိပ္တုိနဲ႔ ဆရာသမားကိုရုိေသရမယ္ဆုိတာမသိ.
ဆရာမေတြ ကိုလဲေလးစားရ ေကာင္းမွန္းမသိပါဘူး. ဘာပညာေတြရျပီး ဘာပညာေတြ
တတ္လဲေတာ္လဲေတာ႔ က်မ မသိဘူး. ေငြေပးရင္ ပညာရမယ္ ဆုိတာဘဲ က်မသိတယ္.

ဒီလုိပညာေရးစနစ္ၾကီးက ဘယ္လာေကာင္းေတာ႔မွာလဲရွင္.အရာရာကုိေငြကၾကီးဆုိး
ေနတာ.ေငြမ်ားတရားနူိင္ေခတ္ၾကီးကိုေရာက္ခ်င္မလွေရာက္ေနတာပါ.ဂုဏ္ထူးလုိခ်င္ရင္
ဘာကားဝယ္ေပးလုိက္ရမယ္.(၆)ဘာသာဂုဏ္ထူးအထင္မၾကီးဘူးက်မကေတာ႔
ဒီေခတ္ဒီစနစ္ေတြနဲ႔ က်မတုိ႔တုိင္ျပည္ရဲ႔ ပညာေရးစနစ္ ၾကီးကေတာ႔ ရင္ေလးစရာ
ၾကီးပါဘဲရွင္.ဒီမင္းဆုိးမင္းညစ္ ေတြရွိေနသမ်ွ ဆက္အုပ္ခ်ဴပ္ေနသမွ် က်မတုိ႔တုိင္းျပည္
ေငြပညာေရး ဘဲရွိလာမွာပါ. အကုန္ခ်စ္တဲ႔ ဒဂုံ(၁)က်မတုိ႔ေက်ာင္းၾကီးက ခုေတာ႔
ေငြကိုခ်စ္တဲ႔ဒဂုံ(၁)ျဖစ္လာပါျပီး.က်မတုိ႔ငယ္ငယ္ကဒဂုံ(၁)ကေတာ႔ဘယ္ေတာ႔မွ
ျပန္ျဖစ္လာမွမဟုတ္ေတာ႔ပါဘူး.က်မတုိ႔ကို နာ(၃)နာ နဲ႔သင္ၾကားေပးခဲ႔တဲ႔က်မတုိ႔ဆရာ
ဆရာမေတြအားလုံးကို ဒီေနရာေလးကေန ကန္ေတာ႔ရင္းနဲ႔ က်မတုိ႔ေက်ာင္းေလးအေၾကာင္း ကုိစိတ္မေကာင္းခ်င္မ်ားစြာျဖင္႔ နားလုိက္ပါအုံးမယ္.။

မ်ွေဝခံစားနူိင္ပါေစ.

*ျမတ္ေလးငုံ*